PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Daha Küçük Bir Gökyüzü ~ John Wain
Merhaba sevgili kitapseverler,
Bir insan neden gönüllü olarak bir tren istasyonuna yerleşir? John Wain, Daha Küçük Bir Gökyüzü’nde bu radikal sorunun peşine düşüyor. Yayınevinin Kuytu serisinden okuduğum üçüncü kitabı.
Arthur Geary, modern hayatın dayattığı tüm rollerden – iş, aile, sosyal çevre – kaçarak kendini Paddington İstasyonu’na hapsediyor. Aradığı şey, daha küçük bir gökyüzü altında, daha sınırlı ama daha gerçek bir özgürlük.
Toplumun “deli” etiketi yapıştırmaya hazır olduğu her türlü farklılığı sorgulatan bu roman, kalabalık içinde yalnızlaşma temasını şiirsel bir dille işliyor. Kaçışın aslında en derin yüzleşme olabileceğini gösteriyor.
Wain’in keskin ve distopik üslubu başta soğuk gelebilir; fakat kitabın gücü de tam burada. Zihinde sessizce büyüyen, derin ve soğuk bir göl etkisi yaratıyor. Arthur Geary’nin direnişi, modern hayatın anlamsız koşuşturmacasına sade bir “Hayır” demenin ne kadar devrimci olabileceğini hatırlatıyor. En kalabalık yerde, en yalnız olabilir misin? sorusunu okurun zihnine bırakıyor.
Varoluşçu temaları sevenlere, toplumsal normları ve bireyselliği sorgulayanlara, yavaş ama düşündürücü anlatıları tercih edenlere kesinlikle tavsiye ederim.
Bu kitap, sıradan olmama cesareti gösteren herkese sesleniyor. İnsan gerçekten kaçmak için mi kaçar, yoksa asıl kaçış kendini bulmak mıdır?
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
Bekle Beni ~ Zülfü Livaneli
Merhaba sevgili kitapseverler; Kitabı bitirdiğimde karmaşık duygular içine girdim. 68 dönemini ve o dönemdeki bir aşkı konu alan kitap, maalesef beklediğim derinliği bana sunmadı. Ben bir dönemin romanını okurken, sadece olayları değil, o dönemin kalp atışlarını da hissetmek isterim. Yani dönemi benimsemek isterim. Livaneli’nin akıcı diline ve güçlü cümlelerine rağmen, kitap benim için tarihsel bağlam, karakter derinliği ve inandırıcılık açısından eksik kaldı. Sanki bir an önce anlatım bitsin havasındaydı.
“Düşünce suçu” kavramı somutlaştırılmadan anlatılıyor, soyut betimlemeler (“Devlet görünmez bir eldi”) somut sahnelerle desteklenmiyor ve dönemin sosyal gerçeklerine aykırı detaylar (1968’de doğum odasında erkek bulunması) kitabın atmosferini zedeliyor bana göre.
Tüm bu eleştiriler aklımda şu soruyu bıraktı: Sizce bir dönem romanı, o dönemi anlatmak için ne kadar “göstermek” zorundadır? Tarihî bir arka plan sunmak yeterli midir, yoksa yazarın o dönemin ruhunu, acısını ve gerçekliğini sahne sahne işlemesi mi gerekir?
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
Karanlıktaki Elma ~ Clarice Lispector
“Çünkü sen hep parlayan şeylerden bahsediyorsun ama parlamayan bir öz de var. İşte ben onu istiyorum. Tek düzeliğin aşırı güzelliğini istiyorum. Karanlık olan ve parlamayan bir şey var, işte önemli olan da o. Korkularınla beni rahatsız ediyorsun çünkü onlar bile parlıyor.”
Merhaba sevgili kitapseverler;
Yazardan okuduğum ikinci kitap ve ilk okuduğum kitabına göre fazlasıyla zorlayıcı ve fazlasıyla çok güzel.
Bu kitap adeta bir varoluşsal labirent. İnsana, “Ben kimim? Bu dünyadaki yerim ve anlamım nedir?” sorularını sorduruyor. Martim’in kaçışıyla başlıyor kitap sonra bir cinayet olduğunu öğreniyoruz. Ama görüyoruz ki mesele bir cinayetten çok daha derin: suçun kendisi mi ağırdır, yoksa suçluluk duygusunun yükü mü? İnsanın varlığını, korkularını didikleyen müthiş bir varoluşu sorgulama kitabı. Bu tarz okumalardan hoşlananlar için bire bir.
Kuraklığın ortasında bir çiftlikte kesişen üç hayat. Yağmurun beklendiği bu topraklarda karakterlerde kendi içindeki susuzluğu ve karanlığı yüzeye çıkartıyor. Kitaptaki karanlık sadece dışarıda değil, içimizde de. Bir elma metaforu üzerinden ilerliyor. Elma burada hem yasak hem de bilginin sembolü: dışı parlak, kırmızı ve cezbedici; içi açıldığında zehirli çekirdeklerle dolu. Yazar, bu sembol üzerinden bizi yüzleşmeye zorluyor. Kendi elmanızı ısırmaya cesaretiniz var mı? diye soruyor.
Roman, özgürlüğün bedelini, ölüm korkusunu, suç ve masumiyet arasındaki ince çizgiyi sorguluyor. Okuru bir boşluğa bırakıyor ve kulağına fısıldıyor: “Senin karanlığın nerede?”
Çünkü mesele sadece parlayanla değil, parlamayan özle de ilgili. Hayatın tekdüzeliğinde gizlenen o sessiz karanlıkla. Kitap, tam da bu yüzden, dengeyi aramanın da hikâyesi. Ben bu tarz okumaları sevdiğim için çok beğendim.
Herkese keyifli
