Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kafidir..Şimdi anlıyorumki değilmiş..Yollar görünmez kayalarla doluymuş..Onlara çarpmamak lazımmış...Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farketmezmiş..Ta ki kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar..
Anlayışınızla övünüyorsunuz,ama bir yandan da tereddütlerle dolusunuz,çünkü kafanız işlediği halde kalbiniz ahlaksızlıkla kararmış; halbuki temiz kalpli olmayan kimsenin idraki tam değildir.Ya o yılışıklığınız,sırnaşmanız,kırıtmalarınız!Yalan yalan hep yalan!