Pelin Yılar
@pablomov
Türkçe Öğretmeni
85 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
2023’te Cumhuriyet Bayramı konulu şiir yarışmasında derece alan öğrencilerime bu kitabı hediye ettiğimde, henüz yeni çıkan bu kitabın sadece içeriği hakkında bilgi sahibiydim ve o sıra maalesef okuyamamıştım. Fakat kitap o yıldan bu yana öğrencilerin ellerinde dolaşıyordu ve 5. sınıf ders kitabında “Mehmet Akif’le Tanışma” etkinliğine geldiğimde hep öğrencilerimin “Aa öğretmenim! Cumhuriyet’in İlk Sabahı’nda da çocuk, meclisin oraya gidiyordu. Ben onun gibi bir tanışma yazacağım.” şeklinde kitaptan bahsettiğini görüyordum. Onların okuduğunu gördükçe okul kütüphanemize tekrar aldım bu kitabı ve onca ertelemenin ardından nihayet kitabı ben de okuyabildim. Keşke 2023’te ilk karşılaştığım zaman okusaymışım. Hiç beklemediğim kadar akıcı, derin ve bizden bir kitaptı. İlber Ortaylı’nın bilgilendirmeleri olsun, Şermin Yaşar’ın sade ve içten üslubu olsun müthiş bir ahenke sahip tüm okuma süreci. İçtenliğinden, masumiyetinden ve sahiciliğinden o kadar etkilendim ve duygulandım ki bu satırları kendim için not düşmeden geçemedim.
Reklam
İnceleme yazmamayı tercih ederim :)
Bana biraz Godot’yu Beklerkendeki çıkmaz sokak havasını estirdi Bartleby…
Sizinle savaşmayan birine nasıl cephe alabilirsiniz… Katip Bartleby de kimseyle savaşmıyor, dünyayla bile savaşı kalmamış adeta. İşte bu yüzden yazar da bu adama karşı kinini diri tutamıyor, onu yönlendiremiyor. Davranışları istediği kadar mantıkdışı olsun, bir insan koyvermişse her şeyi, artık ne yapsanız boşa çıkar karşısında. Çünkü savaşını yitiren insana ne dost olabilirsiniz ne de düşmanlık edip karşılık bulabilirsiniz.
Bu kitap, dilin yaşayan ve sürekli değişmeye devam eden canlı bir varlık olduğunu bir 5. sınıf öğrencisi aracılığıyla gözler önüne seriyor. “Bir kelime nasıl var olur, neden o şeye o isim verilmiştir?” sorusuna eleştirel ve efektif bir yaklaşımla dokunuluyor ve 5. Sınıf öğrencisi Nick, herkese ve her şeye rağmen yepyeni bir kelimenin doğmasına vesile oluyor. Bu yolda karşılaştığı zorluklar ne kadar çok olsa da ‘dili toplumun var ettiği’ gerçeği bu savaşta Nick’in arkasında kapı gibi duruyor.
Kitapta karakterlerin çatışması ve yaşanan olaylar ilham verici şekilde ele alınmış. Bayan Granger’ın şefkatli ve bir o kadar da disiplinli yaklaşımı ile Nick’in afacan öğrenci rolünün ortaya çıkardığı tatlı-sert manzara, olan biteni okumaktan ziyade seyrediyormuş hissi veriyor insana.
Okuyan herkesin sözlük kâşifi olmak isteyeceği kadar heves uyandıran bir anlatım söz konusu bu kitapta. İçeriğine ve üslubuna göre az bile tavsiye ediliyormuş. Dilerim herkes bir an evvel bu kitapla tanışır. :)
Bir yanım bu kitaba sayıp sövüyor. Bir yanımsa kararsız kalmış, nefretle karışık bir kardeşlik duyarcasına, söven yanıma "merhamet et!" diyor. En başta bu kitapta üslup beni tatmin etmedi. Anlatımda kopmalar çok fazla geldi, mesela bahsetmediği şeylerden bahsetmiş gibi davranılarak yarım yamalak bırakılan hususlar oldu. Bunlar ve birkaç detay biraz canımı sıktı. Bazı bölümlerde ise bile isteye yarım yamalak yazılan diyaloglar yazarın yaşadığı duygu durumunun zihnimde daha anlaşılır hale gelmesini sağladı. Son tahlilde kitap beklediğim sonucu bana vermedi, belki olması gereken buydu ancak bu da yaşadığım hayal kırıklığını önleyecek bir teselli olamadı. Şahsi düşüncem, böylesi kuvvetli bir konunun ve yazarın yaşadıklarının yanında sönük kalıyor bu eser.
Başım ağrıyordu, hastaydım, okumayacaktım; iyi ki okumuşum, adeta iyileştim.
Kumarbazı 2 defa okumaya kalkıştım. İlkinde, Budala'yı bitirmemden hemen sonraydı, bir önceki kitaptan devam ediyormuş hissine kapıldığımdan biraz zaman geçmesini bekledim. Derken aradan 6 ay geçti ve başımın ağrıdığı bir akşam sıkıntımı unutmak için kitabı elime aldım. Fakat o da nesi! İlk seferinde hiç ilerlemeyen, benim için hayal kırıklığına dönüşen kitap 80 sayfa birden ilerlemişti. Hatta biraz daha ağrılarıma dayanabilseydim bu heyecanlı eseri o akşam bitirebilirdim de.
Kumar hakkında uzuuun konuşmalar sıkıcıydı, kumarhane sahneleri ise bunun aksine uzunca yazılsa bile su gibi akıcı ve zevkliydi.
Ben özellikle büyükannenin gelişiyle hikayenin en güzel rengini kazandığını hissettim. Ayrıca Bay Astley'in gizemli, sakin havası da hoşuma giden ayrı bir zenginlikti. Ana karaktere gelince; sadece kumarhanede değil, hayattaki kararlarında da kumar oynayan biri İvanoviç. Önündeki kozu göremeyip körü körüne kumara devam eden bir karakter olarak beni biraz üzdü fakat doğrusuyla yanlışıyla o, büyük bir temsili oluşturuyor. Bu da insanı fena halde düşünmeye sevkediyor.
Sonuç olarak kısacık ama dopdolu bir romanmış meğer bu Kumarbaz. İvanoviç'in de dediği gibi "işte size bir gerçek efendim! Bazen son çaba bile değerli olabilir! Ya o esnada cesaretimi kaybetseydim, ya (okumaya) karar vermeye cüret edemeseydim?"
Reklam