Her şeyden çok senin üzülmene üzülüyorum. Bununla beraber üzüntünü hiçbir suretle hafifletemem. Haklısın. Seni hiçbir zaman unutamayacağımı bildiğim halde, beni unutmanı istiyorum.
ağaçlar arasında bir ağaç, hayvanlar arasında bir kedi olsaydık bu hayatın bir anlamı olurdu. daha doğrusu bu sorunun hiç anlamı olmazdı. çünkü dünyadan bir parça olurduk. bu dünya olurduk. oysa şimdi bütün bilincimizle, bütün yakınlık gereksinmemizle onun karşısındayız. öylesine önemsiz olan bu akıl; işte bizi bütün evrenin karşıtı yapan bu! bu uyuşmazlığın; dünya ile düşüncemiz arasındaki bu kırılmanın temeli, bu konudaki bilinçliliğimiz değil de nedir?