Yine ustadin ilginc romanlarindan biri. Okurken orada kaziklanan turistler gibi hissettiriyor, bunu okuyucuya yasatmak cok basarili.
Jargonuna hakim olmaya calisirken biraz sure oraya gidiyor ama cok akici bir kitap. Kitabi okurken hep bir tebessum ediyorsunuz. Turizm sektorundeki karmasik iliskileri ve donen dolaplari cok guzel anlatiliyor. Hakan gunday zaten insan psikolojisine hakim bir yazar. Turizm sektorunun icerisinde olanlar kesinlikle okumali.
Jargonun tamami:
abuş: salak, aptal; salaklık
ahçik: kız, kadın
ahparik: erkek kardeş; arkadaş
ataka: para
camper: yürü, ikile
camperlemek: uzaklaşmak, gitmek, uzamak
ceviz: kötü, işe yaramaz, uyduruk
çikolata: isviçre frangı
dacik: türk
deşalamak: kovmak
hanut: parsa, yüzde
has: saf/ham altın
kevaşe: fahişe
kokz: kokain
malafa: yüzük ölçüsü almaya yarayan alet
mart: erkek
meter: seks
meterlemek: seks yapmak, kazıklamak
miralama: bakmak, izlemek
montür: çeşitli takılarda taşın yerleştirildiği çerçeve
nasıf: bir şeyi iki eşit parçaya bölen; ekmek.
pafküf: sigara, esrar
paks: kişi, müşteri
papi: baba
pasan: akdeniz kasabalarındaki kuyumcular
Radikal Şıkların Sayımı (spoiler )
Başlığıyla da oldukça dikkat çeken bu distopik eseri inceleyelim.
Toplumun; farklı düşündüğü için etiketlediği insanların tek tek belirlenip baskı altına alındığını düşünün, düşünce ve ifade özgürlüğün yok sayıldığı ,entelektüellerin ötekileştirildiği bir düzen düşünün. İşte kitap tam da bu düzenden bahseder. Kitabı okuduğunuzda , kitabın kapağında radikal kelimesinin üzeri çizilmiş kitabın içine baktığımızda ise üzeri çizilmiş daha çok kelime görürsünüz .Bu kelimeler entelektüellerin kullandığı kelimelerdir. Üstü çizili bu kelimelerin neden kullanılmaması gerektiği altta yazılı bulunur. Bunlar yasaklı kelimelerdir. okurken üstü çizili kelimeye denk geldiğinizde kendinizi kısıtlanmış gibi hissedebilirsiniz. Yazarın kitaptaki bu özgün anlatım tekniği okuyucuyu da düzenin içine katmıştır.
Öyle ki düşünce ve ifade özgürlüğünüz elinizden alınmış katı kuralları olan baskıcı bir grupla karşı karşıyasınız
Reklam
Tezgaha mı geldik?1000Kitap
Yine Günday Yine Günday Yine Günday
Ben bu adamı gerçekten seviyorum. Dili başka, türü başka, değindiği konular çeşit çeşit bambaşka... Okurken hem gerçeklere en çok gözümü açtığım hem de içinde kaybolup gittiğim yazarlardan birisi.
Gelelim kitaba öncelikli olarak bir sözlüğe ihtiyacımız olacak çünkü çok fazla Ermenice sözcük var bunu sona ekleyeceğim.
Kitap, özellikle kuyumculuk ve turizm sektörü üzerinden gelişen, dışarıdan parıltılı görünen ama içeriden oldukça karanlık, manipülatif ve satış odaklı bir dünyayı anlatıyor. Hakan Günday bu eserinde, tezgahın arkasındaki o acımasız çarkları, insan ilişkilerinin nasıl birer pazarlık objesine dönüştüğünü ve sistemin bireyi nasıl öğüttüğünü ele alıyor.
Kitabı okurken kendimi tam olarak Kozan’ın karşısında hissettim ve bu asla tesadüf değildi. Günday, okuyucuyu bir müşteri (veya kurban) koltuğuna oturtup, satışın bir sanattan ziyade bir avlanma biçimi olduğunu gösteriyor.
Ticaret ahlakına olan güvenim zaten yok. Günday da burada günümüzün yüz karası olan o yozlaşmayı önümüze koyuyor. Kitap, dürüstlüğün bir nimet sayıldığı, sadakatin ise sadece bir sonraki satışa kadar sürdüğü bir dünyayı resmediyor. İnsanın insanı kazıklama hırsı, kitapta sadece para kazanmak için değil, sistemin içinde hayatta kalmak ve üstünlük kurmak için yapılan bir refleks olarak karşımıza çıkıyor.
Diline gelecek olursak yumoş, ahçik, mart vb. kelimeler beni başta şaşırtsa da, aslında bu kelimeler o dünyanın kapalı kapılarını açan anahtarlar gibi. Hakan Günday’ın o bildiğimiz içine çekip götüren üslubuyla birleşince, bu yabancı kelimeler bir süre sonra bizim de doğal dilimiz haline geliyor. Bu dil, okuyucuyu yabancılaştırmak yerine, o yeraltı dünyasının bir parçası haline getiriyor.
Bu kitap aslında güvenin ve sadakatin her masada bitişini ilan
uzaklarda ama bir o kadar da benzerinin içinde geçen hayatımız.
Bu hikâye, gerçekten uzak bir gelecekte değil — ama bir o kadar tanıdık bir dünyada geçiyor. Bir ülke düşün: düşünce özgürlüğünün artık suç sayıldığı, kelimelerin bile şüpheyle karşılandığı bir yer. İnsanlar, fikir üretmek yerine bağırmayı, duyduklarını tekrar etmeyi öğrendiler. Burada entelektüeller garip yaratıklar gibi görülüyor; aptal oldukları için değil, fazla düşünmekle suçlanıyorlar. Kitabın baş kahramanı Giovanni Prospero, tam da bu ortamın ortasında yaşıyor. Masum bir alıntı yaptığı için hayatı bir anda değişiyor ve hiç beklemediği şekilde noktalanıyor.. artık fikir ifade etmek bile tehlikeli bir şey haline gelmiş. Hükümet, farklı düşünen insanları kontrol altına almak için onları fişlemeye, izlemeye başlıyor; bu süreç “Radikal Şıkların Sayımı” adıyla yürütülüyor. Fikirleri özgürce paylaşmak neredeyse imkânsız hâle gelmiş durumda.
Bu ortamda aileler, dostlar ve toplum da birbirine yabancılaşıyor. Prospero’nun kızı Olivia, yıllardır Londra’da yaşıyor ve geri döndüğünde bu baskıcı düzeni anlamaya çalışıyor. Babasının sadece düşünmekle suçlanması onu şaşkına çeviriyor. Kitap boyunca, insanlar cehalet, korku ve popüler yalanlar arasında çatışıyor; kelimeler bile bir kontrol aracı haline gelmiş.
Okurken fark edeceksin ki bu hikâye sadece uzak bir distopya değil. Bize, düşünmenin ve ifade özgürlüğünün ne kadar değerli olduğunu, fikirlerin bastırılmasının insan yaşamını nasıl etkilediğini gösteriyor. Kitap, bazen düşündürüyor, bazen acıtıyor, ama her zaman seni sorgulamaya, kendi dünyanda nelerin gerçekten özgür olduğunu fark etmeye çağırıyor. düşünme ve ifade etmenin ortadan kaldırılmaya çalışıldığında geriye bir şeyin kalmayacağını da gösterir yazar.
okuyun uzaklara değil çok daha yakınınızda benzerlerinin yaşandığını göreceksiniz.
“Cehalet Bakanlığının” cadı avı başlattığı, okuyan, düşünen entelektüellerin cezalandırıldığı, gerçeği savunmasız bırakan bir distopya. Bir gündüz kuşağı programında Spinoza’dan alıntı yapan Profesör Giovanni Prospero, medya ve devlet tarafından halkı aşağılamakla suçlanır ve akşamında ölü bulunur. Profesörün ölümü -devletin en üst yetkilisinden taksi şoförüne-içten içe sevindirir herkesi. Bilginin güç olduğuna inanan camiada bilgisizlik ve cehalet bir erdem kabul edilir. Sözlüklerden silinen binlerce kelime ve üç beş kelime ile konuşmaya başlayan ülkede fişlenen entellektüelleri zor günler beklemektedir.
Son dönemlerde okuduğum en iyi distopik eser beni oldukça ürküttü çünkü medya maymunlarının prim kazandığı günümüz dünyası distopyaya çok da uzak değil
🩵Başkalarının hayatının kıyısında yaşıyordu.
🩵 İnsanları ölümün adını anmamak için takındıkları bu ikiyüzlü tavır onu çıldırtıyordu.
🩵 Aslında konu onların sahip oldukları ayrıcalıklarla ilgili değildi çünkü hiç kimse zenginlere ya da cahillere kızmıyordu. Dahası insanlar hiç çalışmadan çok fazla para kazandıkları için onlara karşı büyük bir hayranlık besliyordu, entellektüeller toplumda hiç sevilmiyor açıkça dile getirilmese de işe yaramaz insanlar olarak görülüyordu.
🩵 Düşünmek, yazmak,öğretmek yani entelektüellerin yaptığı şeyleri yapmak insanları kışkırtmak anlamına geliyordu.
🩵 İnsanların kafasının nasıl çalıştığını anladığımdan beri hayattan zevk almıyorum.
🩵 Cehalet; artık sadece içinde bulunduğumuz bir durum değildir, bu çağda cehalet bir seçimdir.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti
Hani bazen korkarız sevdiğimiz öfkeliyken uzaklaştığı da falan. Çok endişeleniriz. Aramaya çıkarız. Tekrardan onu görememek... Ne acaba burada bizi tetikleyen duygu. Endişe mi? Kaybetme korkusu? Bencillik? Korku? Bizi ne tetikler? Çocuk kitapları tatlı bir ders barındırır. İçinde genelde öğrenmemiz gereken bir durum olur. Papi ve çocuk güveni anlattı bana.
Çocuklar için keyifli, neşeli ve öğretici bir kitap. Dostluğu hayvan sevgisi üzerine tatlı bir kitap
Reklam
Reklam