Ben olmayan biriyle her gün buluşmayalı yıllar olmuştu. Daha açık olmak gerekirse, belli bir düzen dahilinde iletişim kurduğum son insanlar annem babamdı muhtemelen. Aşka dair hayaller kurarken, birinin yanında günün yirmi dört saatini geçirmenin, aslında kendi hayatını değiştirmek olduğunu akıl edemiyordu insan; ancak birkaç saniye süren anların, sonbahar güneşinin, ışığın mutfak kapısından içeriye vuruşunun ya da babaannesinin hâlâ hayatta oluşunun hayalini kuruyordu.