Şimdi beklenen bir intihardır, bir uçurumdur, bir düşüştür. Şimdi beklenen bir kocakarının günah dolu bir hayatın sonunda sefilce can vermesidir. Yoksa şimdi beklenen günah çıkaramadan geberen bir günahkârın şen hayatı mıdır? Şimdi beklenen bir başarı, bir mutluluk mudur?
Hiçbir şey midir yoksa, hiçbir şey midir? Gemi düdükleri, fabrika düdükleri, birbirinin ayağına basıp ne pardon, ne günaydın, ne merhaba demeyen insan kalabalığına karışmak hiçbir şey midir? Nedir? Bir pazar günü barışsever bir Katolik köyünde, Tante Rosa aforoz edilmişse bu nedir, beklenen son nedir?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Olur öyle bazen..
Ne var biliyor musun ? Bu sıralar çok sövmekten yoruldum.Az önce sıkışık trafiğin içinden çıktım.Sonra düşündümde gereksiz yere ne çok sevmişim.Pardon sövmüşüm diyecektim.Affet lütfen.Gönlüm sürçtü..
— Ulan meğer ne boktanmış Boğaz’ın dibi!
diye düşünüyor Mahmut. Mahmut’un düşüncesi hava kabarcığı olarak yükseliyor suyun yüzüne. Birijit’i kucağına alıyor Mahmut, Birijit’in memeleri tuzlu ve muhteşem. Bir yengeç topuğundan yukarı doğru tırmanıyor Mahmut’un, huylanıyor Mahmut. Bir yengeç nasıl bozabiliyor böyle bir tadı. Birijit’i indiriyor kucağından:
— Pardon Birijit! Lö yengeç!
Dört gün sonra biraz daha büyümüş olacağım ve istediğim anda istediğim yerde olabilme cesaretini gösteremiyorum hâlâ. Kafelerde bağıra bağıra konuşmayı, konserlerde kayıt yapabilmeyi, yürürken insanlara çarpıp "pardon" dememeyi, Ahmet Kaya'dan "Beni Vur" çalarken ağlamamayı, şekeri tamamen hayatımdan çıkarmayı; iyi müziği, iyi kahveyi ve iyi yemeği yerinde yemeyi; çok su içmeyi, iyi yazı yazabilmeyi, haftada iki kitap bitirebilmeyi, yürümeyi, daha çok sergi gezebilmeyi, daha çok ülke görebilmeyi, sevilmeyi, sevmeyi, aldatıldığım yerde durmamayı, kızgınlığımı açık edebilmeyi, dinlenebilmeyi ve durabilmeyi, seni istediğimi, çok istediğimi söylemeyi öğrenemedim hâlâ. Ne öğrendim diye sorsam, vardır birkaç sıralı notum. Ama öğrenemediklerimde aklım.
