Pargalı
@pargali4100
8 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Suzanne öyküsünün ilk cildini karakterin ağzından, şimdiki zaman ile anlatmayı tercih etmiş. İlk sayfalarda bu tercih, sizi kitaptan soğutan en önemli etken olabilir. Ama sayfalar aktıkça, anlatımdaki samimiyetin içinize işlemesi bu yargıyı büyük ölçüde kırabiliyor. Zaten bir noktadan sonra da, şimdi mi, geçmiş mi, gelecek mi pek fark etmiyor okuyucu için. Yazarın romanına enjekte etmeye çalıştığı dünya görüşü de, kitabı sevmemdeki önemli faktörlerden sadece birisi. Kitap bir zamanlar Kuzey Amerika olarak bilinen ancak şimdi Panem ülkesinin kurulu olduğu bir coğrafyada geçiyor. Capitol adı verilen başkentin etrafında on iki mıntıka bulunmakta. Capitol, son derece acımasız bir tek eldir. Geçmişinde de kanlı savaşlar vardır. Diğer mıntıkaların, Capitol’e açtıkları savaş sonucu pek çok insan ölmüş ve 13. Mıntıka tamamen yok olmuştur. Merkez en sonunda kontrolü tekrar ele geçirdiğinde, mıntıkalarına acımamış ve onları sefalete sürüklemiştir. Kendisinin “tek” olduğunu ve her zaman da tek kalacağını anımsatmak için de Açlık Oyunları’nı yaratmıştır. Collins bu fikri Romalıların sosyal eğlencesi olan gladyatörden kaptığını söylemekte. Zaten Açlık Oyunları da bir nevi Roma arenası sayılır. Açlık Oyunları her yıl düzenlenmektedir. Her mıntıkadan 2 haraç seçilir ve hayatta kalmaları için bu fantastik oyunun içine çekilir. Bu sayede insanlar Capitol’den her daim korkmaya başlamıştır. Ya sıradaki haraç, kendi çocukları olursa? Elbette hayatta kalmayı başarmış –kazanmış- haraç, hayatını sefaletten sultanlığa yükseltebilecek kadar zenginleşebiliyor, mıntıkasını sosyal olarak daha güçlü hale getirebiliyor. Bunu fırsata çevirmeyi başarmış bazı mıntıkalar da var. Onların yetiştirdikleri haraçlara “Kariyer Haraçları” deniyor. Bu haraçla genelde, 1, 2 ve 3. mıntıkalardan çıkıyor ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kayıp Zaman İçinde serisinin dördüncü kitabı olan Sodom ve Gomorra ,kitabın adından da tahmin edilebileceği üzere bu sefer biraz farklı bir konuya değiniyor Proust..Sodom ve Gomorra kutsal kitaplara göre; Lut kavminin yaşadığı, eşcinsellik başta olmak üzere şehirlerde görülen ahlaksız yaşamlar nedeniyle, Tanrı’nın gökyüzünden ateş yağdırarak yok ettiği iki günahkar şehirdir. Proust’a göre; bugünkü eşcinseller, Tanrı’nın gazabından kaçıp kurtulan Sodomistliler ve onların soyundan gelenlermiş. Bu kitapta, sosyetenin büyük soyluları, büyük soyluların alay ettiği züppe burjuvalar, sosyeteye girmek isterken burjuvaların alay konusu olan zavallı yetenekli ve zeki insanlar ironik bir üslupla işlenmiş. İnsanların mevki ve servete duydukları hayranlık uğruna, ilkelerinden vazgeçişleri ile düştükleri acınası durumlara, özellikle M. de Charlus karakterinin onları küçümseyen ve ansızın bozguna uğratan sözleri ile mizah katılmış. Kitabın adından da anlaşılacağı gibi, kitabın asıl konusu eşcinsellik. Proust’un da gerçek hayatında tercihinin bu doğrultuda olduğu bilinmektedir ama hatıralarını anlattığı bu kitaplarda kendisini hep kadınlara ilgi duyan biri olarak anlatmasına rağmen; yakışıklı ve zeki M. de Charlus karakteri ile eşcinsellerin duygu, düşünce ve sırlarına istinaden birçok ayrıntıyı vermiştir. Proust, Balbec’e döndüğünde bir yıl önce vefat eden büyükannesinin hatıralarıyla, üçüncü kitapta ölümüyle yaşattığı üzüntüleri okuyucuya yeniden hissettirdi ve yine yüreklere dokunmayı başardı. Albertine’yle olan ilişkisini biraz daha ilerleten Proust, Albertine’yi kadınlardan bile kıskandı ve Albertine’ye karşı sergilediği kaybetmekten korkan gururlu aşk oyunları ve ona rahatlıkla anlatabildiği küçük platonik hoşlanmaları ile de şaşırttı. Proust, daha küçük yaşlarını anlattığı
Bir Samuel Beckett oyunudur. Godot'yu Beklerken oyununda iki arkadaşın sonu olmayan bekleyişini görürüz. Beklerler evet, bir Godot vardır bir türlü gelmeyen, gitmek isterler gidemezler, bildikleri tek şey Godot'yu beklemeleri gerektiğidir. Herkese göre değişir Godot, kimin hayatının aşkıdır bekler, kiminin zengin olma hayalidir, bazıları ölümü bekler, bazıları mutlu olmayı. Hep bir beklenti/bekleyiş içindeyiz, öyle içinden çıkılmaz bir durumdur ki bu, dışarıdan bakan bir göz hakikaten ne kadar saçma yaşadığımızı görecektir. Kesin olmayan söylentilere göre de Godot, Beckett'in postacısıdır. Evet, postacı. Beckett kendini inzivaya çekmiştir, adam nobel'i kazanıp almaya bile gitmiyor, varın gerisini siz düşünün. Ücra bir köyde, evinde çalışırken adı Godot olan postacısını beklermiş çünkü Godot onun dış dünyayla tek temasıymış. Zorlu kış şartları, kapanan yollar derken gelemezmiş bir türlü Godot, onun gelemeyişi de yazarın dış dünyayla ilgili hiç bir haber alamamasıyla sonuçlanırmış.
Ernest Hemingway’in İspanya iç savaşı hakkında yazdığı roman. Robert Jordan adında bir amerikalı tarafından gerçekleştirilecek olan bir sabotajı konu alıyor. Bu kişi iç savaş sırasında orduya karşı savaşan isyancıları taktiksel olarak büyük bir önem teşkil eden bir köprünün patlatılması için organize edip operasyonu yönetmesi için Amerika’dan gönderilen gönüllü uzmanlardan biri. Karakteri, düşünce yapısı, konuşma biçimi, büyüdüğü aile yapısı, bir kadına yaklaşım biçimi, içki sevişi ve hayattan aldığı zevk açılarından Hemingway’e çok benzerlikler gösteriyor (direk o hatta, Heminway de İspanya iç savaşında gazeteci olarak bulunmuş).
Kitabı okuyalı çok oldu fakat çalan bir çan hatırlamıyorum ama kitabın adının neden "Çanlar Kimin İçin Çalıyor” olduğunu İspanya’ya yaptığım bir gezide öğrendim. Hemingway, iç savaş sırasında zamanının bir çoğunu geçirdiği mekanın bulunduğu şehirde (rondo) bulunan ve bir tür zindan olan köprüden çalınan çan seslerinin ardından rast gele seçilen bir isyancının aşağıya atılmasından esinlenmiş (mekan sahibinin yalancısıyım ama çok ilginç geldiği için paylaşıyorum).
Çanlar Kimin İçin ÇalıyorErnest Hemingway · Sabah Gazetesi Yayınları/Cem Yayınevi · 200014,5bin okunma
1897’de Paris’te ilk kez oynandığında olay yaratan oyun. Belkide bu kadar etkileyici olmasının nedeni Cyrano karakterinin sahip olduğu gururlu, asil, cesur, dürüst ve duygusal kişiliktir. Öyle ki Cyrano’nun asil gururu, dönemin Fransa’sına göre olağandışı bir özelliktir; bu yüzden hayranlık uyandırır. Cyrano’nun hiciv yeteneğinden dönemin ikiyüzlü asilzadeleri de nasibini almıştır.
