So refreshing to read a piece of literature that has shaped me into the person I am and also impacted my in every way possible.The dead poets have been a part of me for so long, and coming back to them connects me back to my roots again. I feel at home again, where the home is a cave. Dear Dead Poets, you will never not have a special place in my heart. I will always return to the place I belong, to the little cave where 7 young poets dreamt the wildest of dreams and became anything they wanted to be.
7/10
2026 13. kitabı
7 mi 8 arasındayım hala ama 8 vermek istemedim!! Nedeni şöyle
Kitabın ilk 200 sayfası çok sıkıcı geçiyor sadece mektup kısımları hikayeyi diri tutuyor bir şekilde merak ediyorsun ve ilk partın sonunda büyük bir ters köşe sizi bekliyor , ikinci part daha akıcıydı ilk partan daha hızlı okuyorsun ve üçüncü parta geçtiğinde yine gereksiz uzatılmış konu olduğunu hissettim ve son ters köşe de bariz belli olan bir şeydi o yüzden tek sevdiğim ikinci kısımdı , önerir miyim hızlı bir şey okumak istiyorsanız tabi fazla beklentiye girinmeme şartıyla. Olabilir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi
yeni nesil ters köşe & beyin yakan // sonu sürpriz filmler listesi . part ll
1- old (2021)
m. night shyamalan'dan yaşlanmayı konu eden, sahilde geçen zamanla ilgili psikolojik gerilim. finaldeki açıklama klasik ters köşe sevenler için iyi bir ödül.
2// the wailing (2016 – kore)
bir köyde başlayan gizemli ölümler ve garip davranışlar… film boyunca neyin doğaüstü, neyin psikolojik olduğunu anlamıyorsun. sonu geldiğinde afallıyorsun.
3. the vanishing(2018, abd versiyonu değil – güney kore yapımı)
kayıp bir kadın, sessizleşen bir adam ve karmaşık yalanlar. sürpriz sonuyla duygusal ve psikolojik ters köşe yapan bir güney kore gerilimi.
4. i'm thinking of ending things (2020)
charlie kaufman'ın zihin yakıcı yapımı. bir çift yola çıkar ama aslında bu bir iç yolculuktur. kim kimin rüyasında, kim kimin hatırasında belli değil. her sahnesi ipucu dolu.
5. under the skin (2013)
scarlett johansson bir uzaylıyı oynar ama hiçbir şey tipik değil. insan olmak, beden, arzu… şok edici son sahnesiyle ters düz eden bir deneyim. diyalog az, etki çok.
6. the platform (2019)
dikey bir hapishane. her katta insanlar. yemek yukarıdan aşağıya iniyor. alt kattakiler aç. basit bir fikir ama sonu düşündüğünden çok daha sert. sistem eleştirisiyle birleşen distopik bir gerilim.
7. the others(2001)
nicole kidman karanlık bir malikânede çocuklarıyla yaşıyor. gerilim büyüyor ama asıl mesele en sonda ortaya çıkıyor. klasik ters köşe örneklerinden biri.
8. identity (2003)
bir motelde toplanan yabancılar teker teker ölmeye başlar. katil kim? aslında bu sadece yüzeydeki hikâye. finalde gerçeklik çöker.
9. coherence (2013)
bir kuyruklu yıldız geçer ve paralel evrenler üst üste biner. aynı evde birden fazla sen mi var? düşük bütçeyle maksimum kafa karışıklığı yaratan bir film.
10. enemy within
Derry şehri her 27 yılda bir uykusundan uyanan Pennywise adlı canavarın saldırılarına tanıklık eder. Pennywise, 27 yılda bir uyanıp genellikle şehirdeki çocukları yer. Kitap, başkarakterimiz Bill Denbrough'un kardeşi Georgie'nin ölmesiyle başlar. Ardından bazen zorbalardan kaçarak bazen de öyle olması gerekerek 7 çocuk bir arkadaşlık kurar ve bu 7 çocuk Pennywise'ı öldürmek için birlikte mücadele ederler.
Kitap, 1958 ve 1985 arası gitgellerle devam ediyor. Stephen King'in 4 yılda yazdığı bir şaheser olan roman, günümüzde palyaçoyu korku ögesi yapan romandır. 1990'da dizisi çekilen kitabımız artık tesadüf mü bilemem ama bu tarihten 27 yıl sonra 2017'de bir de sinemaya uyarlanmıştır. Ancak tek filmde bitmemiş ve 2019 yılında part 2si de yayınlanmıştır.
Kitap, arkadaşlığın önemini çok güzel anlatıyor Pennywise sadece bahane olmuş da önemli olan arkadaşlık mesajı verilmek istenmiş.
Medyumdan sonra okunması gereken bir kitap.
It sounds strange however contrary to popular belief, rate of all kind of violence, death toles in wars, homicide rates, beating of children and woman, cruelity to animals and goes so on, declines throughout history. In this book, Steven Pinker uses a lot of numerical data and scientific research, papers to demonstrate that fact.
The book consists of 10 sections. The first six sections are about history and history of violence. We see a lot of data about that violence is really declined course of history. Also, Pinker explains political theories and ideas that influenced the revolutions that declined violence.
Sections 7 to 9 are about the psychology of violence and passivism. We see the affective neuroscience theory of the brain created by 
Jaak Panksepp ( 
Afektif Nörobilim ). This is the part that is related to our nature. We see brain systems related to violence and how to affect or suppress them. Also, as an evolutionary psychologist, Pinker explains some nature-nurture facts about the psychology of violence.
It's a really big book (For me, it took 2 big months of tons of reading) about the subject. Although books' length, Pinker is very successful in writing clear and incredibly fluent texts.
Unfortunately, I can not mention the content of the book here. I have dozens of pages of notes for this book. If someone curious about it can send me a private message to get them :).
Jaak Panksepp ( Afektif Nörobilim ). This is the part that is related to our nature. We see brain systems related to violence and how to affect or suppress them. Also, as an evolutionary psychologist, Pinker explains some nature-nurture facts about the psychology of violence.
It's a really big book (For me, it took 2 big months of tons of reading) about the subject. Although books' length, Pinker is very successful in writing clear and incredibly fluent texts.
Unfortunately, I can not mention the content of the book here. I have dozens of pages of notes for this book. If someone curious about it can send me a private message to get them :).
Story is simple. A man lives in prison and dies. How he dies? That's easy. The "who" and the "why" is the complex part. The "human" part. The only part worth knowing.
Augustus Hill' in "Oz"u tanımlarken kullandığı cümleler. İnsana dair anlatılan hikayeler en sık ya hapiste ya da sürgünde anlam kazanmaya başlıyor sanırım. O yüzden bu mahkûm hayatı bana bu sözleri hatırlattı. Genelgeçer, yüzeysel ve örtük anlamlı cümleleri hepimiz sürekli ediyoruz zaten, ya da "nasıl"a dair yanıtlar aramak da çoğu zaman genel kanılar yaratıp işimizi kolaylaştırdığı için onu tercih ediyoruz. Halbuki biliyoruz ve görmezden geliyoruz ya da göz ardı ediyoruz ki asıl olan; insana dair olan. O'nun kim olduğu ve neden başına gelenlerin gelmiş olduğu, ama bunlara yanıt arayacak kadar ne vaktimiz var ne de hassasiyetimiz, özverili olduğumuzu düşündüğümüz anlarda bile sadece kendimize dair sağlıklı kalmaların bekçiliğini yapıyoruz. Zamanın getirisi ve gerekliliği diyoruz buna da. O zaman hakkımız da yok diyorum daha iyisini talep etmeye. Çünkü her hak arayışına, her kazanıma sadece "kendi üstünden" yorum getiren bir bilinç kusurlu değilse nedir?
Bu taşlama bölümünden sonra Mihayloviç'in kendi sürgün hayatı sırasındaki yaşadıklarından yola çıkarak yazmış olduğu bu kitabın da insana dair yine çok iyi tahlillerde bulunduğuna odak vermeliyim. Mahkûm, idareci ve dışarıdaki özgür insan gözetmeksizin anlatıyor, anlatıyor da anlatıyor.
Bu 7 yıllık sürgün hayatını da bir bölümde (artık sonlara doğru) huşuyla ve müsterih bile karşılıyor, hem de geçen onca yılına çok uzun zaman bir kayıp gözüyle baktıktan sonra. Bunun böyle olduğunu da en azından bana yeterince samimi bir şekilde hissettirdi. Empati yapabilen, ötekini ve kendini anlamaya gayret eden, bunun için sancılar çeken, rahatını bozan, bunu göze
