İlk kitabın yorumuna baktıysanız ortaya çıkan bir üvey kız kardeş ve sessiz adamımız Isaiah var demiştim. Kitap bu ikisinin kitabı ama tabi ilk kitaptaki karakterlerde var, çünkü çözülmemiş bir olay var.
Genevieve'in annesi bir otelde ölü bulunuyor ve katili de eski motor kulübü başkanı, ilk kitaptaki Dash'in babası Draven sanılıyordu. Daha bunu tam anlamıyla kanıtlayamazlarken de Bryce ve Genevieve'in kaçırılmasıyla işlerin boyutu değişiyordu. Kaçırıldıkları ormana onları kurtarmaya gittiklerinde bişiler oldu. Dash Bryce'ı kurtarırken, kulübeye kaçan Genevieve'i de Isaiah kurtardı ama ne kurtarma adam öldürmeli, sonra da kulübeyi yakmalı. Kulübede nerdeyse tecavüze uğrayacak olan Genevieve'i kurtaran Isaiah zaten geçmişte hapis yattığı ve tekrar içeri girmekten korktuğu için yasalar karşısında güçlü olabilmeleri adına Genevieve'in teklifiyle pat diye evlenirler. Ee tabi bu habere herkes şok. O gün ormanda olanları da kimseye anlatmadıkları için herkes doğal olarak şaşkın. Tamirhane üzerindeki küçücük dairede yaşamaya başladıkları zamanda hayatlarında her şey değişmeye başlar.
Genevieve; annesinin ölümünü hala atlatamazken, hiç tanımadığı bir babası ortaya çıkmışken üstüne bir de Dash'ın ona olan ters davranışlarıyla mücadele ederken bir yandan da hala ne annesinin katili ne de onları kaçıran kişi bulunmuştur, yani hala tehlikededirler ve yavaş yavaşta kocasına aşık oluyodur.
İnanın Genevieve çok cesur özellikle Isaiah'a göre. İçten konuşmalariyla beni bitirdi ve bana göre çok pasif kaldı. Onun da geçmişinde yaşadığı acı bir olay kendini suçlamasına sebep olmuş bunu anlatana kadar zaten kitabın sonuna geldik gerçekten dhhfhdhd. Ama o da kendine olan inançsızlığını, güvensizliğini Genevieve ile kırdı çünkü o da karısına aşık oldu artık. Tam aralarında her şey
10/10
en çok üzüldüğüm kitaptır harry potter serisinde. en uzun kitaptır aynı zamanda. ikinci kez okurken, bildiğim bir sonun hiç olmamasını istediğim için harry'ye çat pat yapıştırasım geldi çokluk. tamam evet, mr. weasley i kurtarılmasına vesile olmuş olabilirsin. neden hiç büyüklerine fırsat vermiyorsun birazda onlar işi götürsün değil mi? canım sirius senin yüzünden öldü al bakalım. kitabın direk finaline geçtim ama gerçekten, harry kadar bende bu gerçeği kabul edemiyorum. üstelik, sirius'un ona verdiği o aynayı bölüm sonu canavarı gibi en en sonda bulmuş olması, kalbimi çok kırıyor. eğer o paketi çok önceleri açmış olsaydı, şömineyi kullanmayacak, kreacher pisliğinin yalanına maruz kalmayacaktı.
neyse sakinim..
bu kitap üzüntü ile kızgınlık arasında gidip gelen bir kitap bence. o yüzden en çok kızdığım kişi harry iken, ikincisi tabiki dumbledore. bu kadar uzak ve bilgisizce neden sonuç ilişkisi kurdurmadan yeniyetme bir çocuğa sadece denileni yap dersen, tabiki yapmaz. keşke azıcık anlatmış olsaydı, siriusta ölmezdi belki... ayrıca dumbledore, hala söylemediklerin var. hala bildiğin ama sakladığın şeyler var ve korkarım asla tam açık etmeyeceksin bunları. o kadar sinir bozucu ki..
Reklam
Sahi kaç veda kaldırabilir insan?
Hikaye, 17 yaşındaki Franz’ın annesinin isteğiyle küçük kasabasından çıkıp Viyana’ya, tütün satıcısı Otto’nun yanına çırak olarak gönderilmesiyle başlıyor. Franz, o küçük dünyasından çıkıp büyük şehre adım attığında hayatı tanımaya başlıyor. Ve bu süreçte yolu Sigmund Freud ile kesişiyor. Yaş farkına rağmen aralarındaki o derin dostluk, Freud’un hayat ve ilişkiler üzerine Franz’a rehberlik edişi okurken içimi ısıtan en güzel detaylardan oldu. Bir gün Franz, Anezka adında bir kıza aşık oluyor ve biz kitap boyunca bu aşkın karşılık bulup bulmayacağının izini sürüyoruz
Arka planda ise Nazilerin, Gestapo’nun gölgesi o döneme hakim. Ve Franz’ın hayatındaki önemli figürler birer birer eksilmeye başlıyor. Bu sırada annesiyle kartpostallar aracılığıyla haberleşmeye, bağını koparmamaya çalışıyor. Otto’nun o korumacı tavrı, annesiyle olan mektuplaşmaları beni o kadar etkiledi ki…
Kitabı okurken Franz’ın zihinsel ve duygusal olarak büyümesine tanık oluyoruz. Yazarın duru, sade ama bir o kadar da derin bir anlatımı var. Kitabın sonu ise öyle pat diye biten cinsten değildi, sonrasını biraz okuyucunun hayal gücüne bırakan, düşündüren ama kesinlikle tatmin eden bir finaldi
Kalbimin en özel köşesine kurulan bir kitap oldu. Yazarın kalemiyle tanıştığım için çok mutluyum, diğer kitaplarını da okuyacağım. Franz’ın hikayesini deneyimlemenizi çok isterim. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar!
Elveda-spoiler içerir
Serinin sonu olduğuna inanamıyorum o kadar uzun zaman oldu ki daha bittiğini kavrayabilmiş değilim. Hem mutluyum hem üzgünüm. Kesinlikle böyle bir mutlu sonla bittiği için çok mutluyum. Tüm o yaralı insanların bir araya gelip yaralarını sarıp bir aile olması harikaydı. Bunlarla birlikte eleştireceğim bir kaç şey de var. İlk olarak son kitabın bu kadar çok farklı bakış açısından yazılması evet farklılık ve boyut katıyor ama aynı zamanda kime odaklanacağını da şaşırıyorsun. Benim için olan buydu en azından. Bir diğer de final sanki çok fazla hızlı oldu bitti gibi birden pat morana birden pat luna birden pat tristan yani mesela morana nasıl uyuştu anlamadım gibi hani o kısımlar biraz hızlı oldu. Ah bir de dainn var bu en sevdiğim karakterin o olduğuna kesin karar verdim sanırım kendi kişisel devil ımı istiyorum… İkinci sırada kesinlikle dante var üzümlü kekim öyle green flag ki bencesi. Tristan ve alpha sonu paylaşıyor. Evet seriye başladığımda tristan bir numaraydı ama sonrasında gelen karakterler onun çok üstüne kattı. Dediğim gibi tek eleştireceğim şey finalin çok hızlı olmasıydı yani bu birlik bu kadar çabuk mu ortadan kalkabiliyordu onun dışında harikaydı. He bir de eğer dainn in babası lyla ile kötü bir geçmişi vara xander onun üvey kardeşi mi olmuş oluyor? Orda bir soru işareti oluştu kafamda.
Pat Karikatür Okulu
9-12 yaş aralığı için uygun olduğunu düşünüyorum. Eğlenceli bir kitap çizimleri vs. güzel, dikkat çekici.
Sıkmayan bir kitap. Kitapta çocuklar birbirlerine, öğretmenlerine ve eşyalara lakaplar takıyorlar, bu durum bazı çocukları arkadaşlarına lakap takmaya teşvik edebilir. Bunun dışında olumsuz bir özelliği bulunmuyor.
Hayat, dramatik bi' matematik1000Kitap
Puan vermedi·128 syf.·
2026 32. kitabı
En hüzünlü cümlelerle ilerlerken bile pat diye üstünüze mizah düşüren bir yazar Jean-Louis Fournier.
Bu kitabında ölümünden sonra bağışladığı bedeni parça parça kesilirken yaşamından kesitler aktarıyor bazen hüzünlü bazen komik bir dille ve şu mükemmel cümlelerle özetliyor hayatı:
"Hayat benim için, bir sürü deliği olan bir hava borusuydu, insanlara tek bir yapışkan bant verilmişti, onu yapıştırmak mı gerekiyordu? Nereden baksan, olmayacak bir işti, insan daima mutsuz olacaktı."
Reklam
Reklam