Pek çok terapist, halen kendi ebeveynine sayısız ip ile bağlıdır, buna sevgi denen içinden çıkılmaz bir gönül bağı derler ve bir çözüm olarak başkalarına bu tür bir sevgi gösterirler. İyileşmenin bir yolu olarak affetme hakkında vaaz verirler ve görünüşe göre bu yolun, kendilerinin düştüğü bir tuzak olduğunu bilmezler. Affetmenin asla şifa verici bir etkisi olmamıştır.
Yani insan; sadece birey iken kendi düşüncesini duymaya yaklaşır ve bunu başarmak üzereyken yalnız olmaktan dolayı bunu başaramaz. Buna karşılık; başka insanların varlığı beyne bir rahatlama sağlar ama bu kez de sürekli başkalarının ne düşündüğünü hesaplamaktan ve grup lehine düşünmekten kendisi olmayı yitirir...