Zihin, farklı algıların sürekli değişen bir tiyatrosundan başka bir şey değildir.
İyi ile kötü her yerde içiçe girmiş ve karışmıştır: mutlulukla mutsuzluk, bilgelikle akılsızlık, erdemle fenalık. Hiçbir şey katıksız ve tek parça halinde değildir.
Kendimi hiçbir zaman bir algı olmadan yakalayamam ve asla algıdan başka bir şey gözlemleyemem.
(A Treatise of Human Nature)
Ahmak bellek, kendi kendini trajik bir nakarat gibi yineleyip durur. Oysa hayat dolu bellek, her gün yeniden doğar: Geçmişten kaynaklanırsa da geçmişin kesin karşısındadır. Alman dilinin tüm sözcükleri arasında Hegel'in en sevdiği, aufheben sözcüğüydü. Aufheben aynı zamanda hem "saklamak" hem de "silmek" anlamına gelir ve böylelikle, ölürken doğan, yıkarken kuran insan tarihine saygılar sunar.
