Pelin S.
@pelinius
Roman okumak şahsi terapi yöntemlerimden biridir. Tarih, mitoloji, polisiye, gizem ve gerilim türlerini okumayı tercih ederim. İçinde bunları barından fantastik kitapları da severim. Kitap alırken çok açgözlüyümdür. Ve de şiirler bana göre değil.
Ankara
119 okur puanı
Ekim 2015 tarihinde katıldı
Bu kitabı alma ve okuma sebebim Osmanlı Devleti zamanında yaşamış bir İtalyan ve Türk'ün dostluklarını okuyacağımı düşünmemdi. Başlangıçta, Osmanlılara esir düşen bir İtalyanın köle olup sonra bilgi birikimi sayesinde lakabı Hoca olan ve Avrupa kültürüne, yaşamına meraklı bir insan tarafından satın alınmasıyla olaylar gelişir fakat benim beklediğim dostluk bu köklü kültürlerin, karakterlerimiz tarafından benimsenip karşılıklı sentezlenmesi filandı fakat pek beklediğim gibi olmadı. Sonlara yaklaştıkça olaylar neredeyse saykodelik bir hal aldı diyebilirim. Özellikle Leh seferine gidilirken Hoca'nın köylülere yaptığı sorgulamalar, kendi dışında herkesi aptal olarak görmekteki ısrarı vs... Ayrıca; özellikle Hoca'nın muzdarip olduğu varoluşsal sancılara cevap ararlarken, haftalarca odalarına kapanıp bir masa başında kim olduklarını sorguladıkları ve de üzerine yazıp durdukları kısımda artık benlikleri, anıları, düşünceleri birbirine geçmeye başlayacak kadar şuurları karıştı ve "ben ne okuyorum şu an? ne yaşıyor bu adamlar" dedim. Ama sondaki twist güzeldi. Beklentim dolayısıyla daha az keyif alsam da eminim konuyla alakalı hiçbir beklentim olmasaydı daha çok hoşuma giderdi. Bir de ilk defa bir Orhan Pamuk kitabı okuyorum. Küçükken adını hatırlayamadığım bir kitabını okumaya teşebbüs edip çok sıkıldığımdan, dili konusunda geçmişten gelen bir ön yargım vardı. Tabi yaşıma uygun değildi ama işte hissiyatın önüne geçemiyor insan. Bu durumu kırdım gibi. Bakalım, bundan sonra da okurum herhalde.
Dinle oğlum: Tanrıyı yedi kat gökler ve yedi kat yer almaz; ama insanın kalbi alır. Onun için, aklını başına topla Aleksi, hayır duam seninle olsun, dikkat et, hiçbir zaman insan yüreğini yaralama!"
