Gerçi hayatımın zevki, sevinci de sevdiğim insanlarla birlikte onların mezarlarına gömüldü ama ben gene de yüreğimi tabuta çevirmedim. Sevmek yeteneği mi sevdiklerimle birlikte gömmedim. Çektiğim derin acılar duygularımı yalnızca güçlendirip inceltmeye yaradı.
zaten bu hizmetkarlar ortalıkta nedense şaşılacak derecede özgür dolaşırlar ve her gittikleri yerde durmadan şarkılar söyleyerek kilise mahzeninden saray salonuna kadar her yere serbestçe girer çıkarlar .Bu tür geçişler saçma görünse de ilk bakışdaki kadar yapmacık değildir. Gerçek hayatta da şölen sofralarından ölüm yataklarına ,yas karalarından bayram kıyafetlerine geçiş ,sahnedekilerden hiç de aşağı kalmaz. Ne var ki gerçek hayatta bizler edilgen birer seyirci olacağımız yerde uğraşları olan birer oyuncuyuzdur ve bu da çok fark eder Sahnede oynanan oyunlardaki şiddetli duygu değişimleri yalnızca biraz seyirci olarak gözlerimizin önüne serildiği zaman bunlara hemen saçma damgası vururuz.