Çünkü artık mağlubiyetini kabul etmiş bir insandım. Eski büyük ihtiraslarım hudutsuz emellerim kalmamıştı. Her şeyden memnun oluyor her şeyi seviyordum. Bilhassa sevgili Şükran’ımı…
Kitap bizi hiçbir zaman hakikat olmayacak rüyalarla arzularla zehirleyip çıldırtıyordu. Etrafımızdaki sakin hayatı razı olamıyor ömürlerimizi mütevazı nasibine kanat etmiyorduk.