Tinùviel

Tinùviel
@pelsdiary
Varolmanın dayanılmaz ağırlığı.
Eksik hep vardı. Hiçbir zaman tam, bütün olmadık. Doğduğumuz anda eksiktik zaten, kendisiyle bütün olduğumuz beden bizden koparılmıştı. Dünyayı görüp tanımaya kendi “benliğimizi” kurmaya başladığımız andan itibaren de hep bu eksiklikle başa çıkmaya çalıştık.
Nasıl bir hayat yaşadım? Bu kadar alçalmaya değer miydi, kaldı ki ne elde etmek için? Yeni yaralar, yeni bir kangren, yeni bir aldatılış.
Sevişmek gibi bir şeydir şiir yazmak; duyduğu tadın paylaşılıp paylaşılamadığını hiç bilemez insan.
Eksik doldurulamaz, kapatılamaz, kamufle edilemez. Marifet eksikle birlikte yaşamasını öğrenmekte.
Sanki hayattan kopmuş gibiyim. Ben olduğum yerde sayarken diğer herkes kendi yolunda ilerliyor. Sanki hayatı kendimce şekillendirmek istemişim de, tek becerebildiğim onu paramparça etmek olmuş.