Yine çevirinin harika olduğu bir Stefan Zweig eseri.
Kitabın bana düşündürdükleri:
Muhtaç olunmanın yaşamak için yeterli bir motivasyon kaynağı olduğu
Bir uzvu böylesine anlatmak nasıl mümkün olabilir... (Özellikle 19-20. sayfalarda.)
Kadın 24 saatini anlatırken bir ara dedim ki "Ne kadar da sadece ikisi var.." O baş başalığı, kadın için dünyanın geri kalanının yok hükmünde oluşunu nasıl da geçiriyor okuyucuya... :)
Ama sonuçta zaman her şeyin ilacı, alınan yaşın da tüm duygular üzerinde özel ve hafifleştirici bir etkisi var.
--
Yaşlanmak, geçmişten artık korku duymuyor olmaktan başka bir şey değil zaten.
(...) acı dediğimiz şeylerin aslında ne kadar zayıf, zavallı, sıkıntı veren şeyler olduğunu yine korku içinde duyumsuyorum çünkü bütün bunların hepsi aşırı olsa bile acı çeken, eziyet çeken bedeni bütünüyle yok edemiyor (...) bütün acılar korkaktır, yaşama karşı duyulan aşırı arzu karşısında acı geriler (...)