Esra
@penbepanter
“Et lux in tenebris lucet”
İki kişiye bir dünya
Bir kişiye iki dünya...
Uzaklardan bir ses geliyor bir kalemin kağıtta ilerlerkenki hafif dokunuşları. Kulaklıklarını mıhlıyorsun, gözler kapanıyor ve geçmiş treni karşında..
Kulaklığı taktıysan başlasın yolculuk
Değiştiriyorsun sayfayı(durağı) ve devam ediyorsun kalbinin yaralarının üzerine basa basa ilerleyen kelimeleri okumaya
Başka bir durak: Hava güneşli, sevginin bittiği bir tarla.. bu sefer sözcükler kalbinden dizlerine iniyor ve öpüyor şifasını bulaştırırcasına..
Gökyüzünün ağladığı durak: Gözlerini kapatıyorsun kelimelerin acımasız gülüşüne,
Üzerine üzerine büyüyerek yağıyor harfler, geriye sadece yukarda kalmış kimsesiz bir el...
Duraklar değişiyor, sayfalar dönüşüyor hepsi ayrı bir gerçeğe ve hepsi ayrı bir hülyaya sokuyor. Ve sen okuyorsun ve sen ağlıyorsun ve sen görüyorsun...
İki Kişiye Bir Dunya Sahibini Arıyan MektuplarÜmit Yaşar Oğuzcan · Özgür Yayın Dağıtım · 1993643 okunma
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·520 syf.··
Beğendi
·2021 60. kitabı
·35 günde okudu
·Okunma: 11 Kasım 2021 00:54
Martin'i anlatmaya kelimlerim çok yetersiz ama yine de deneyeceğim.
Jack London'ın bu kitabı yazma sebebi bireyciliğin sonunu göstermekmis. Evet bireycilik güzel gözükse de aslında yalnızlığa mahkum ne yazık ki.
Ve Martin'in kalbi.. Okudukça anladım, hissettim ve acı çektim... Ve evet ona aşık oldum. Bazen okuduğum kitapların sadece okumakla kalınmasını istemem. Ve en çok Martin Eden'de bunu hissettim. Artık okula giderken isyan ederek üst geçitten çıktığımda, bacalardan tüten dumanı kokladığımda, trafik gürültüsü kullaklarımın işlevini yok ettiğinde Martin ile yürüdüğümü onunla edebiyat yaptığımızı, öykülerini konuştuğumuzu hissediyorum.
Ve evet Martin benim en iyi dostum.
Kitap bitti. Peki şimdi ne yazmalı?
Nasıl tarif edilmeli duygular?
Her gün sahile gelip saçlarım rüzgarla dans ederken okumaya alışmıştım.
Özleyeceğim...
Bu kitabı Burçak'ı mezarında ziyarete giderken yanımda götürmek ve onu en yakından, kendi kaleminden tanımak için alışmıştım. İzmir'deyim, Burçak'ın doğduğu şehirde..İlk fırsatta amacımı gerçekleştireceğim onu yattığı yerde görüceğim..
Şu an çok sevdiğin şarkılardan More Then Words çalıyor ve seni yanımda bana gülümserken hissediyorum. Seni hayal ettiğin gibi bir sanatçı olarak görüyorum: Yüreğimize yattığı yerden dokunan, aydınlatan bir sanatçı.
Yıllar geçse de 16 yıllık yaşamıyla zihinlerde kalmayı başaran bir sanatçı..
Çok sevdiğim saçlarımın dansını anlamlandırdığın için teşekkürler. Hayatıma bir anlam da sen kattığını için..
Şu an saçlarım rüzgarda uçuşuyor ve ben bunu her yaşadığımda seni hatırlayacağım senin yerine de hissedeceğim.
Yanımdaki ruhunu kucaklıyorum..seni seviyorum mavi saçlı kız...
20.04.23
İzmir
BİR KATİL OLARAK KENDİNİ NASIL HİSSEDİYORSUN?Savaş
Depremden 20 dk önce canım bir kitaba dokunmak istedi: Kapıların Dışında...
Daha önce okumuştum, bittiğinde bı şeyler yazmak istemiştim lakin kelimelerim yetersiz kalmıştı. Ama bugün bı şeyler yazma mecburiyeti hissettim.
Ülkenin başına gelen bir dram: savaş...
Ve sonrası ülkede ;alışmışlık, normallik.
Tıpkı bundan 1 ay sonra olacak vaziyetimiz gibi.
Vicadan sahibi biri: Beckmann
Ülkesi için savaşa giden ve ülkesine döndüğünde evini, ailesini, Tanrı'sını ve umudunu kaybeden bir insan.
Bir kırıntı umut için kapı kapı gezen ve aradığını bulamayan bir insan.
Şu an ki depremle farklı olan: bir olay ama sonuçlar kardeş, ülkeler farklı ama hissler kardeş; evler boş mezarlar dolu. Bedenlerlerin her hücresinde çaresizlik hükümdarlık kurmuş. Ve yine: UMUT AÇLIĞI...
“Sessizliğin dehşetini duymuyor musun?” (s.45) Depremden 20 dk önce paylaştığım alıntı. Duymuyormuşuz demek: Ülkece...
“Binbaşı? 14 Şubat'ı? Gorodok'ta. 42 dereceydi soğuk. Hani siz bizim sipere gelmiştiniz de Binbaşım “Beckmann Çavuş!” demiştiniz. “Buyur komutanım!” diye seslenmiştim. Sonra siz demiştiniz ki...soluğunuz donuyor, kürklü yakanızda kırağı olup kalıyordu, çok iyi hatırlıyorum, çünkü çok güzel bir kürk yakanız vardı...” (s.60)
Şu an depremin altında insanlar donuyor ve kürklü yakalılar tahtlarından Çavuşlarına moral(!) veriyor.
“Ya, değil mi Binbaşım, ne çirkin görünüş! Sularda şişmiş, beyaz, yumuşak cesetler günümüz için ne çirkin görünüş! Bunların katili de sizsiniz Binbaşım siz! Bari katilliğe dayanabiliyorsunuz, Binbaşım? Bir katil olarak kendinizi nasıl hissediyorsunuz, Binbaşım? ”(s.103)
BİR KATİL OLARAK KENDİNİ NASIL HİSSEDİYORSUN?