Bu kitap sayfa sayısıyla gözümü çok korkutuyordu. Özellikle de yazardan daha önce Hayvan Mezarlığını okumuştum ve tarzını da az çok tahmin ediyordum, bu da sürekli kendimi geri çekmeme sebep oluyordu. Ama sonunda tüm cesaretimi topladım, iyi ki de yapmışım.
Kitabın genel olay akışı karışıktı bence. İlk başta Pennywise tarafından işlenen bir dizi cinayet okuduk, sonra şimdiki zamana döndük sonra döndük dolandık kasabanın tarihi hakkında bilgi edindik derken geçmişe, 1958'e döndük, hop oradan tekrar günümüze... Dikkatimi kitaba vermekte beni çok zorladı açıkçası bu düzen(sizlik). Tabii belli bir yerden sonra ister istemez alışılıyor çünkü 1200 sayfa başka türlü okunmuyor.
Bu karışık olay akışının yanında yedi karakter arasında gidip gelmeler de başlangıçta aynı düzeyde dikkatimi dağıttı. Kim kimdi, kim kiminle nasıl tanışmıştı, hangisi Henry tarafından ne için zorbalanıyordu derken bir sürü detay vardı kitapta. Bunlara da aynı şekilde ilerledikçe alışıyor ve oturtuyorsunuz ama o zamana kadar kesinlikle çok yorucu oluyor.
Tüm bunların yanında kurgu oldukça ilgi çekiciydi. Her ne kadar başlarda bu yoğun ve karışık kurgu yorsa da alıştıktan sonra akıp gidiyordu. Özellikle ne olacak merakı kitabı bırakmanızı engelliyor. Uzunluğu bir yerden sonra sadece kitabın ağırlığı sebebi ile gözüme geldi desem yalan olmaz.
Ama tabii bu demek değil ki uzatıldığını düşündüğüm yerler olmadı. Özellikle Derry'nin tarihi ve yerleşim düzeni açısından çok fazla tekrara düşmüştü yazar. Kitap içerisinde önemli bir yer tutuyor olsa da kanalizasyonlar hakkında bir kere bilgi almak bize yeterli gelecekken birkaç kere aynı konuya dönmek, kütüphane üzerinden defalarca geçmek, karakterlerimizin günümüzdeki halleri hakkında bir en başında bir de sonrasında buluştuklarında tekrar tekrar aynı şeyleri
Şimdi öncelikle normalde inceleme yazmam ama bu kitap hakkında birkaç bir şey söylemek istedim.
Benim ne zamandır okumayı istediğim ama okuma alışkanlığımı kaybedince bir türlü cesaret edim okumaya başlayamadığım bir kitaptı. En nihayetinde hadi diyip başladım. Zaten polisiye, gerilim okurlari King'in ne denli usta bir yazar olduğunu biliyordur. Bu kitapla da zaten kendini bir kez daha kanıtlıyor. Karakter anlatımları, Pennywise'ın detaylı tasviri muhteşemdi. Çoğu yerde tüylerim diken diken oldu, tedirginlikten dişlerimi sıkarken buldum kendimi. Kitap %70'lik kısma kadar muazzamdi. Sonrasında gereksiz uzatmalar okuma zevkini biraz düşürdü yalan söylemeyeceğim. Ama benim için kitabın bir kısmı büyük bir hayal kırıklığıydı. Burdan sonrası spoiler içerir bilginiz olsun!
Çocukluk anılarında canavarı yendiklerinde aralarında kaybolmaya baslayan arkadaşlık bağlarını 11 yaşındaki 6 çocuğun 11 yaşındaki bir kızla ilişkiye girerek tekrar güçlendirmeleri iğrençti. Kitabı bir kenara bırakıp "gerçekten buna gerek var mıydı?" diye düşündüm. O kadar güzel anlatılan arkadaşlıklar bir anda iğrenç bir şeye dönüştü. Zaten kitap boyunca bir şekilde kızın üzerinden cinsellik çağrıșımlari da rahatsiz ediciydi. Çocukların kızı sevmeleri ya da çocukça ona ilgi duymalarında bir sıkıntı görmedim ama o ilgiyi yazar bir şekilde cinsel bir dürtüye bağlamıştı ve bu gerçekten rahatsız etti.
Benim için kitabı 10/10'dan 9/10'a düşüren görece saçma bir sonu olmasıydı, ama kesinlikle 6/10'a düşüren 11 yaşındaki çocukların cinsellestirilmesiydi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitap Derry isimli bir kasabada yaşayan “Kaybedenler” adındaki 7 kişilik arkadaş grubunun başından geçenleri, birbirlerine olan bağlılıklarını ve Pennywise adındaki palyaçonun (kitabın baş kötü karakteri) yaptıklarını anlatıyor. Ben daha öncesinde kitaptan uyarlanmış filmleri de izlemiş biri olarak kitabı çok sevdim, benim için tek eksisi biraz fazla detaylara girilmiş olmasıydı. Kitabın türü korku ve gerilim olarak geçiyor ama korkutucu bir kitap olduğunu söyleyemem. Hatta benim için en korkutucu kısmı tünel bölümüydü, o bölüm olmasaydı tam puan alırdı. Yazarın daha öncesinde 
Hayvan Mezarlığı eserini de okumuştum ve çok sevmiştim, o da çok farklı bir kitaptı. Sayfa sayısı gözünüzü korkutmasın, her ne kadar bir ara hiç bitmeyecek sansam bile kitabı okumaya başladığımda okumak bir şekilde akıcı hale geldi ve nasıl ilerlediğini fark etmedim bile. Eğer filmini sevdiyseniz ya da 
Stephen King’in eserlerini genel olarak seviyorsanız bence kitabına da şans verin.
Hayvan Mezarlığı eserini de okumuştum ve çok sevmiştim, o da çok farklı bir kitaptı. Sayfa sayısı gözünüzü korkutmasın, her ne kadar bir ara hiç bitmeyecek sansam bile kitabı okumaya başladığımda okumak bir şekilde akıcı hale geldi ve nasıl ilerlediğini fark etmedim bile. Eğer filmini sevdiyseniz ya da Stephen King’in eserlerini genel olarak seviyorsanız bence kitabına da şans verin.Palyaço asla sadece palyaço değildir
Kitabın bu kadar akıcı olmasını gerçekten beklemiyordum. Genelde bu kadar detaylara boğulmuşken bir yerden sonra koparım diye bekledim ancak hiç kopmadım son 200 sayfa civarını ise elimden hiç bırakmadan okudum.
Öncelikle bu kitabın körü karakterinin “O” olmadığını söylemeliyim. Hatta çocuklardan sonra bence en masum kalan bile denilebilir. Çünkü bu kitabın kötü karakteri insanlar. Zorbalar, ebeveynler hatta abartmak gibi olmaz sanırım; Tüm Derry halkı, It’in asıl rahatsız edici tarafı Pennywise’ın dişleri değil; Derry’nin kolektif körlüğü. King burada neredeyse kasabayı tek bir organizma gibi yazıyor. hatta kısım kısım yazar yani Stephen King’in ta kendisi. Özellikle Henry Bowers isminde bir zorba var ki, kitap boyunca bir öl artık Allah’ın cezası deyip durdum. King’in kuvvetle ihtimal en bastıra bastıra yazdığı karakter de o. ‘O’ bir korku hikayesinden, bir süre sonra Bilimkurgu, gerilim hikayesine evliyor ki bence kitabın hızı ondan sonra iki katına çıkıyor. Hikaye 2 ayrı tarihte 1958 ve 1985’te birbirine paralel olarak ilerliyor. Ben yazarın iki ayrı tarihi birinin cümlesini yarıda keserek, diğerinde aynı cümlenin devamından başlatması oyununu gerçekten çok sevdim. Okurken zorlayan tek bir sahne oldu, akıl sınırlarının dışında olan çocukların ilk kez O’nu yendikten sonra kanalizasyonda yolu bulmaları için yaptıkları ayin. Zaten King’de bu sahne nedeniyle çok eleştirilmiş. Hikayeler içerisinde Özellikle Beverly ve Eddie’nin kendi ebeveynlerine benzer eş seçimleri (özellikle Bevvie’de) çok sarsıcı. Beverly’nin babası kesinlikle kitabın en rezil karakterlerinden birisi. King’in kitabın yazıldığı dönemle istinaden ırkçılık ve homofobi göndermeleri fazlasıyla cesurca ve takdir edilesi. Bir de kitapta aralar var ki her birinde Derry kasabasının hikayesine istinaden
STEPHEN KİNG GİBİ ÖLDÜRMEK
DİMİTRİS MAMALOUKAS
296 SAYFA
Kral'ın kitaplarını neden ve asıl olarak, ne kadar sevdiğinizi başkalarına kolay kolay açıklayamazsınız. Bu, King'in büyüsüdür. Kingmani.
Biz burada, aşağıda hep birlikte yüzeriz. /Pennywise
Raymond, Brain, Ian ve Jake. Dört yakın arkadaş. En büyük ortak noktaları ise King kitapları koleksiyoncuları olmaları. Bu tutku yaşam biçimi onlar için. Nerede nadir, imzalı, farklı dillerde yada ufak bir farkla basılmış bir King kitabı yada O'na ait bir anı bulsalar kendi koleksiyonlarına katmak için yarış halindeler.
Bir rastlantı sonucu Ray, King'in 19 yaşındayken arkadaşları ile çekilmiş bir fotoğraf ve yine o dönemde yazılmış ama çok baskısı yapılmamış bir hikayesine ulaşır. (Öyle ki bu hikaye zaman içinde kaybolduğu düşünülerek Usta tarafından yeniden yazılır.) Kimsenin elinde olmayan bu parçalar Ray'in koleksiyonunu paha biçilmez hale getirmiştir. Fakat bulduğu hikaye eksiktir ve en az 10 baskısı daha olduğuna dair bir bilgiye ulaşır Ray. Bu baskılardan birini bulmak tek amacı olur, çünkü hikayenin sonunu çok merak etmektedir. Bu bilgiyi en yakın arkadaşı Brain ile paylaşır ve o kopyalara ulaşmak için bir plan geliştirirler.
Ray ve Brain bu çok değerli baskılara ulaşmak için çabalarken beklenmedik olaylar ve cinayetlerle hayatları sarsılır. Artık Kral'dan ve eserlerinden kopmaları isteselerde imkansızdır.
"Kitap esasen King'in hayranlarına hitap ediyor. Ayrıca onlar için yazdım. King'in dediği gibi, sevgili okuyucum, eğer bu sayfaya geldiyseniz, King ve koleksiyonları hakkında anlattıklarımdan keyif almışsınız demektir. Bunun yalnızca bir polisiye roman olmanın ötesinde, tamamen King evrenini yansıtan bir roman olduğunu bilmenizi isterim." diyor yazar son sözde. Gerçektende tam bir King külliyatını içeriyor
akıcı ve keyifliydi. çocukların dostluğu filme göre daha yoğundu, beraber (+zorbaların) geçirdikleri zamanları okurken eğlendim. ve richie kitapta da favori karakterim oldu. pennywise'a dair muazzam detaylar var. ilk tasvir edilişi heyecan vericiydi
malum kanalizasyon sahnesini fazlasıyla garipsedim. mantık çerçevesine oturtulmadan bir kişinin onayıyla gelişen bi sahneydi, şaşıramadım. yazar şöyle bi sahne yazmasa içinde kalırdı herhalde
beverly'in yazılışını beğenmedim maalesef. stephen king kitabın %20-25ini falan beverly'i abartıp kabartmak için yazmış. abartılı övgülerin çoğu ergenlik dönemlerinde yazılıyor ve bir tık seksüelize edildiğini düşünüyorum. yetişkinliğini de her açıdan çok beğenemedim açıkçası
sonlara doğru bazı yerler uzatılmış gibi. kaybedenlerden sapmayıp ilerleseymiş daha güzel olurmuş
ayrıca son sözde stan'in mektubunu bekledim ama filme özelmiş. çok sevdiğim bir sahneydi
filmde garipsediğim, bağlantı kuramadığım ne varsa kitapta daha derin, daha temiz anlatılmış. kafamdaki tüm soru işaretleri cevaplanmış gibi oldu. ayrıca filmde olduğu gibi burada da içime sinmeyen, zorlama gelen bir kısım var. keşke o olmasaymış diyorum
kitabı bitirince sadece pennywise'ı anlatmadığını hissediyor insan. hoşuma giden,altını çizdiğim bayağı yer vardı. herkesin ölmeden okuması gerektiğini düşünüyorum