At Çalmaya Gidiyoruz, Norveç kırsallarında inzivaya çekilmiş, ormanın içinde, göl kenarında köpeğiyle yaşayan, Dickens okumayı seven kitabın ana karakteri 67 yaşındaki Trond ile açılıyor. ‘Milenyum’a girmeden önceki son günlerde hiç hesapta yokken Trond’un zihni onu 15 yaşının yaz mevsimine, babasıyla bir çiftlikte kaldıkları döneme götürüyor ve devamında Trond’un bugünü ve geçmişi arasında geçişlerle ilerliyor kitap.
Kitapta doğa tasvirleri çok iyi, öyle ki bir tarafta karlı ormanların, göl kenarının ıssızlığını, orada inzivaya çekilme hissini, sakinliği; diğer tarafta çiftlik işleriyle, nehir kenarıyla, atlarıyla o yaz günlerini oradaymışım gibi hissettirdi bana. Ayrıca geçmiş ve bugün arasında geçişler de çok iyiydi, hiç farketmeden ama şimdi ne oldu demeden bugünden geçmişe geçişlerle ilerleyişini çok sevdim.
Yalnızlık, yaşlılık, zaman, aile ilişkileri, çocukluk, büyüme, sırlar, kayıplar hakkında, hatta savaş sonrası dönem ve Nazi işgalinin etkilerinin de hissedildiği, çok aksiyonlu ilerlemeyen ama çok atmosferik bir anlatımla okurken içine çeken, çok severek okuduğum bir kitap oldu At Çalmaya Gidiyoruz, çok beğendim. İskandinav edebiyatında doğanın bir şekilde ön planda olması da beni hep çok memnun ediyor.
*Deniz Canefe çevirisi.
Fakat yine de yaşamak zorundasın!..Duygu ve Düşünce
Puan vermedi·210 syf.··
Beğendi
·2026 19. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 19 Haziran 2026 15:06
Yaşamak nedir?
Her yaşayan da yaşadım der mi son vakit?
İnsan mı yaşamayı öğrenir, yaşamak mı insanı eğitir?
Fugui'ye genellikle okuma sonuna kadar da bir ısınamadım. Çünkü onun bile bile yaptığı hatalar tüm hayatını hatta hem kendi hayatını hem de ailesinin hayatını çok farklı yönlere çevirdi tabi ki.
İnsanın hayatı biraz da tercihlerinden yön alıyor öyle değil mi?..
Sonraa 'ne ekersen onu biçersin'. Sahi Fugui ne ekti ki ne biçecekti? Bunların yanında Jiazhen'in hâlâ ona sadık bir eş olması ve ömrünü ona adaması biraz yazık dedirtti bana doğrusu, evet. Elbette burada şartlar, dönemler, yaşanmışlıklar, öğrenilmişlikler ve belki daha neler etkilidir tabi; fakat yine de fazlasıyla fedakar bir roldeydi bu hikâyede ve tabii ki Fugui onu hak eden bir aday değildi, olamadı ki kendisi de biliyordu. Zaten son pişmanlık neye yarardı ki?..
Fugui'nin Jiazhen'e sevgi beslemesi, değer vermesi, saygı duyması, dahası bir eş olarak onu saymak için Jiazhen'in per perişan olması, rezil rüsva da olsa her şeyi kabullenmesi, her halükarda haksız ve bir dolu fedakarlık sonunda yataklara düşmesi mi gerekirdi?..
Tabii işin doğrusu gerçek sevgi olsa hani ortada bunların hangisi olurdu ki?.. Böyle bir hikaye bile çıkmazdı zaten ortaya, ilham da olmuş değil mi bir yandan, üzücü ama evet durum da bu yazık ki?..
Her hikâye bir yerden başlardı nihayetinde. Bu hikâye biraz da Fugui Bey'in tercihlerinden doğuyor. Hatta belki biraz daha derine inmek gerekir.
Peki Fugui'yi yetiştirenler?..
Fugui imtihanını 'yaşarken yaşamak zorunda olarak' çekti bir yönden.
İnsan sonunda ölmek istermiş de sonunda yaşadıkça teselliler bulmaya başlarmış, mesela yaşlı bir yoldaş olarak diye alınan öküz gibi, adına Fugui koysun ki kendisine benzettiği bu hayvanın hikayesinde bir nebze de aslında yanında kendisinin hayvan
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Olvido… Yani “Unutuş”…
Karınca Kokusu 
Júlia Peró’nun yeni çıkan romanı.
Bir daire içinde, yalnız yaşayan bir kadının kafasının içindeyiz.
Kitabı elimden bırakamadım ancak yavaş yavaş okudum.
Cümlelerin altını çizmek istedim fakat o kadar çok cümle vardı ki çizmek istediğim, kalemi elimden bıraktım.
Bazı paragraflarda kitabı göğsüme bastırıp düşündüm, sindirdim.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici metinlerden biriydi.
Kaçınılmaz son, yaşlılık…
Kitap bittiğinde boğazımda bir yumru kaldı.
Kuzey Baykal Ve 
İlayda Güzel’e teşekkür ederim. Böyle güzel bir metni dilimizde okuma fırsatı verdikleri için Ayabakan Yayın evini kurdukları için.
Çevirmen 
Nergis Gürcihan hanımın da emeğine sağlık.
Özenle çalışıldığı çok açık.
Yazarımız zaten genç bir şair.
Kitapta hem edebiyata doyuyoruz hem de farklı bir metin olduğu için ayrı haz alıyoruz.
Kısaca okuyalım efendim .
“Yaşlılık uzun bir hastalıktır. Bedende taşınması zor bir hastalık. “
Karınca Kokusu Júlia Peró’nun yeni çıkan romanı.
Bir daire içinde, yalnız yaşayan bir kadının kafasının içindeyiz.
Kitabı elimden bırakamadım ancak yavaş yavaş okudum.
Cümlelerin altını çizmek istedim fakat o kadar çok cümle vardı ki çizmek istediğim, kalemi elimden bıraktım.
Bazı paragraflarda kitabı göğsüme bastırıp düşündüm, sindirdim.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici metinlerden biriydi.
Kaçınılmaz son, yaşlılık…
Kitap bittiğinde boğazımda bir yumru kaldı.
Kuzey Baykal Ve İlayda Güzel’e teşekkür ederim. Böyle güzel bir metni dilimizde okuma fırsatı verdikleri için Ayabakan Yayın evini kurdukları için.
Çevirmen Nergis Gürcihan hanımın da emeğine sağlık.
Özenle çalışıldığı çok açık.
Yazarımız zaten genç bir şair.
Kitapta hem edebiyata doyuyoruz hem de farklı bir metin olduğu için ayrı haz alıyoruz.
Kısaca okuyalım efendim .
“Yaşlılık uzun bir hastalıktır. Bedende taşınması zor bir hastalık. “
Herkese Merhaba
Bugün sizlere Júlia Peró kaleminden Karınca Kokusu kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 177 sayfalık bir kitap🩷
Eğer hazırsanız, sizi bir apartman dairesinin dört duvarı arasına, o tekinsiz dünyaya götürmek istiyorum.
•Romanın merkezinde demans hastası, yaşlı bir kadın olan Olvido var. İspanyolca’da Olvido ne anlama geliyor biliyor musunuz? Unutuş ya da unutulma.
•Olvido için yaşlılık süslü bir emeklilik dönemi değil; bedenin taşımakta zorlandığı ağır bir hastalık. Annesinin ölümünden sonra dış dünyaya kapılarını tamamen kapatmış. Tüm dünyası; çocuk gibi boyama kitaplarıyla uğraşmak, huysuz kedisiyle didişmek ve temizliğe gelen genç kızın yolunu gözlemekten ibaret...
•Eskiden her şeyi bilen o entelektüel kadının, şimdi bir çiçeği boyarken çizgileri taşırmamak için debelenişini izlemek içimi sızlattı. Üstelik zihninde sürekli dönüp duran, geçmişten bir kızın hayali var. Belleği döküldükçe gerçekle sanrı birbirine karışıyor.
"Annesinin bedeninde yaşayan görünmez karıncaları avuçlayıp yüzüme, göğsüme, kollarıma yaymıştım."
•Evi basan, komşuların fısıldaşmalarına sebep olan o çürük ve rutubet kokusu aslında fiziksel değil. O koku; yalnızlığın, terk edilmişliğin ve annesinden devrolan o kaçınılmaz yaşlılık mirasının kokusu... Karıncalar evi ve hafızasını kemirirken, Olvido aslında annesinin kaderini sırtlanıyor.
"Doğdun ve artık yaşamak için çok geç."
•Zamanın, derisini sürte sürte onu nasıl bitap düşürdüğünü anlattığı o bölümden bu sarsıcı cümle hafızama kazındı.
•İspanyol şair Júlia Peró’nun bu ilk romanına, duru anlatımına ve muhteşem çevirisine tek kelimeyle bayıldım. Kitap akıp gidiyor ama bıraktığı tortu çok ağır.
Yazarımızın kalemine sağlık🩷
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Júlia Peró kaleminden Karınca Kokusu kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 177 sayfalık bir kitap🩷
Eğer hazırsanız, sizi bir apartman dairesinin dört duvarı arasına, o tekinsiz dünyaya götürmek istiyorum.
•Romanın merkezinde demans hastası, yaşlı bir kadın olan Olvido var. İspanyolca’da Olvido ne anlama geliyor biliyor musunuz? Unutuş ya da unutulma.
•Olvido için yaşlılık süslü bir emeklilik dönemi değil; bedenin taşımakta zorlandığı ağır bir hastalık. Annesinin ölümünden sonra dış dünyaya kapılarını tamamen kapatmış. Tüm dünyası; çocuk gibi boyama kitaplarıyla uğraşmak, huysuz kedisiyle didişmek ve temizliğe gelen genç kızın yolunu gözlemekten ibaret...
•Eskiden her şeyi bilen o entelektüel kadının, şimdi bir çiçeği boyarken çizgileri taşırmamak için debelenişini izlemek içimi sızlattı. Üstelik zihninde sürekli dönüp duran, geçmişten bir kızın hayali var. Belleği döküldükçe gerçekle sanrı birbirine karışıyor.
"Annesinin bedeninde yaşayan görünmez karıncaları avuçlayıp yüzüme, göğsüme, kollarıma yaymıştım."
•Evi basan, komşuların fısıldaşmalarına sebep olan o çürük ve rutubet kokusu aslında fiziksel değil. O koku; yalnızlığın, terk edilmişliğin ve annesinden devrolan o kaçınılmaz yaşlılık mirasının kokusu... Karıncalar evi ve hafızasını kemirirken, Olvido aslında annesinin kaderini sırtlanıyor.
"Doğdun ve artık yaşamak için çok geç."
•Zamanın, derisini sürte sürte onu nasıl bitap düşürdüğünü anlattığı o bölümden bu sarsıcı cümle hafızama kazındı.
•İspanyol şair Júlia Peró’nun bu ilk romanına, duru anlatımına ve muhteşem çevirisine tek kelimeyle bayıldım. Kitap akıp gidiyor ama bıraktığı tortu çok ağır.
Yazarımızın kalemine sağlık🩷
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Carlo Collodi (asıl adı Carlo Lorenzini, 1826-1890), İtalyan bir yazardır. Çocuk kitapları yazmaya başlamadan önce gazetecilik, mizah ve siyasi yazılarla uğraşmıştır. Pinokyo, onun en ünlü eseridir ve İtalya’da çocuk edebiyatına büyük katkı sağlamıştır.
Hikâye ilk olarak 1881-1883 yılları arasında Giornale per i bambini (Çocuklar İçin Gazete) adlı dergide tefrika (bölüm bölüm) olarak yayımlandı.
1883’te kitap olarak basıldı.
İlk baskıda Enrico Mazzanti’nin çizimleri yer aldı.
Toskana’da yaşayan yaşlı ve yoksul marangoz Geppetto, sihirli bir odun parçasından (Kiraz Usta’dan aldığı) bir kukla yapar ve ona Pinokyo adını verir. Kukla hemen canlanır ve yaramaz, asi bir karaktere sahiptir.Pinokyo’nun tek büyük hayali gerçek bir çocuk olmaktır. Bunun için Mavi Peri (Blue Fairy) ona yardımcı olur. Ancak Pinokyo tembellik, yalan söyleme, okulu asma gibi kötü alışkanlıkları yüzünden başını sürekli derde sokar:Burnu yalan söylediğinde uzar.
Tilki ve Kedi gibi kötü karakterlerle tanışır.
Eğlence Adası’na gider (burada çocuklar eşek olur).
Babası Geppetto’yu balinanın karnında bulur.
Birçok macera, tehlike ve dersle dolu bir yolculuk yaşar.
Hikâye, dürüstlük, çalışkanlık, sorumluluk, sevgi ve pişmanlık gibi ahlaki dersler verir. Orijinal versiyon Disney uyarlamasından daha karanlık ve satiriktir (örneğin ilk tefrikada Pinokyo ölebilirdi, okurlar tepki gösterince yazar devam ettirmiştir).
Önemli Unsurlar ve Mirası
Kitap 260’tan fazla dile çevrilmiş ve milyonlarca satmıştır.
En ünlü uyarlaması 1940 Disney animasyon filmidir (ama orijinal kitaptan daha yumuşak ve duygusaldır).
Konuşan Cırcır Böceği, Mavi Peri, Tilki ve Kedi gibi karakterler kült olmuştur.
Çocuklara hem eğlenceli bir macera sunar hem de eğitimsel mesajlar verir.
Hem çocuklara hem yetişkinlere hitap eden, zamansız
Hayatının son döneminde yalnızlığı seçmiş bir adamın öyküsü. Romanda sık sık geçmişe ve şimdiye zaman geçişleri var. Babası ve çocukluk arkadaşının hikayelerini anlatıyor. Bu kadar durağan ve olay örgüsü olmayan kitapları okurken çok zorlanırım normalde. Ama yazar beni asla sıkmadı; kelimeler, hayata bakışı, tasvirler insanı içine öylesine alıyor ki kitabı durmaksızın okumak geliyor insanın içinden.