Emel
@percemel
284 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tanrı’ya en büyük övgünün, Yaradılış’ı bir yaratıcıdan vazgeçebilecek kadar mükemmel bulan ateistin inkârı olduğu söylenmiştir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
Beğendi
·598 günde okudu
·2021 92. kitabı
“Ömrünün başlangıcıyla sonu arasında anlaşma olan kişi mutludur,” demişti Goethe. “Başlangıç”, anneyle mutlu ilişkidir bence; bütün yaşam boyunca nefret ve kaygıyı bu ilişki hafifletir ve insana yaşlılığında bile destek ve tatmin duygusu verir.
İbrahim’in tanrısı bir baba gibi sevilip ondan çekinilir. Bazen bağışlayıcılığı bazense öfkesi ağır basar. Tanrı bir baba olduğu zaman ben de onun evladı olurum. Henüz daha tümüyle âlimimutlak (her şeyi bilen) ve kadirimutlak (her şeye gücü yeten) olma isteğinin ham halinden kurtulamamışımdır. Bir insan olarak sınırlılığımı, cahilliğimi, çaresizliğimi henüz bilince çıkartacak nesnelliği ulaşamamışımdır. Hala çocuk gibi yardımıma koşacak, beni denetleyecek, cezalandıracak, itaat ettiğim zaman beni sevecek, dik başlılık ettiğim zaman kızacak ve onu yüceltdiğim zaman hoşlanacak bir babaya gereklilik duymaktayım. Açıkça görülmektedir ki insanların çoğunu kendi kişisel gelişimlerinde bu çocukluk evresini aşamamışlar ve Tanrı’ya gösterdikleri inançla birçokları kendilerini koruyan bir babaya inanmışlardır. Çocukça bir yanılgı.
