…Ve işte tam da fark etmediğini fark ettiğin o nefti anda, ålemin ritmi bozulur, içi boşalır, bir güvercinin karda bıraktığı ayak izlerine dönersin. Sonra azıcık kar yağar, silinirsin. Böyledir.
Dedemden öğrendiğim,”insan olmak” kendi mutlu olduğun şeyleri yanındakilere de iletmektir. İnsan, kendinde olmasını istediği herhangi bir şeyi bir başkası için de aynı şiddette isteyebiliyorsa “insanım”diyebiliyor.
Kendini gizlediğin o toprak altında güven içinde olduğunu zannederken, o daracık yerin mezarın olduğunu anlayamadın. Kendin için bir mezar kazdığının farkında bile değildin.