Burcu Temel
@persephone___
Splendeat propria anima...
Şu anda okuduğu kitap
SPOILER İÇERİR!Edebiyat
Kitap Rönesans İtalya'sında önemli bir güç temsil eden Medici ailesinden Lucrezia'nın Ferrara Dükü ile olan evliliğini konu alıyor. Yazar tarihi temel alarak güzel bir kurgu oluşturmuş. Kitabın başında biraz sıkılarak okusam da kitapta ilerlediğim zaman kendimi saray entrikaları, hırs dolu planlar ve bambaşka ruh hallerindeki karakterlere odaklanmış olarak buldum. Kitabın sonlarında ise adeta tüylerim diken diken oldu.
Lucrezia dönemin toplumunun ideal kadın anlayışının aksine, macerayı seven, meraklı, yaratıcı bir kızdır. Kendi ailesi bile onun karakterini garipserken günlerini babasının sarayında eğitim alarak geçirir. Resime özel bir yeteneğinin olduğu küçük yaşta fark edilir ve en büyük tutkusu olan resim çizmeye devam etmesi için ailesi resim dersleri almasını sağlar. Bu sırada Ferrara Dükü Alfonso ile nişanlı olan ablası vefat edince Ferrara'dan gelen haberle kendisini Alfonso'nun nişanlısı olarak bulur. 15 yaşında evlenip gittiği Ferrara ona bir yıl sonra mezar olacaktır.
Alfonso babasının ölümünden sonra iktidar hırsıyla yanıp tutuşan, kendisine bir an önce veliahtlar doğuracak bir Düşes bulmaya çalışan bir adamdır. Alfonso Lucrezia'ya evliliğin başlarında nazik davranırken aylar geçtikçe kızın hamile olduğu haberi gelmez ve Alfonso'nun öfkesi gün yüzüne çıkmaya başlar. Aslında Alfonso'nun kız kardeşinin anlattığına göre Alfonso'nun daha önce ilişki yaşadığı hiçbir kadından çocuğu olmamıştır. Ancak Alfonso hamile kalamamanın cezasını Lucrezia'ya keser. Düzenli doktor muayeneleri, resim araç gereçlerinin elinden alınması, dini kitaplar dışında kitap okumasına izin verilmemesi, günde 15 dakikadan fazla dışarıya çıkmasına izin verilmemesi derken Lucrezia adeta altından bir kafese hapsedilmiş gibi olur.
En sonunda Alfonso Lucrezia'yı zehirler. Lucrezia'ya
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
SPOILER içerir!!!
Kitap başlarda akıcıydı ancak bir süre sonra okurken bunaldığımı hissettim. Öncelikle kitabın başından beri Don Lope'yi sevmemiştim. Ancak Don Lope'yi sevmediğim gibi Horacio'yu da, bir türlü sevemedim. Çünkü Horacio da ilişkilerinin başından beri Tristana'nın kendisine boyun eğen, sessiz bir ev hanımı, olmasını düşlüyordu. Ayrıca kitabın başından sonuna kadar Tristana'nın elini attığı her işte çok yetenekli olarak anlatılmasını pek sevmedim çünkü, bunu gerçekçi bulmadım.Resim, dil öğrenme, müzik, tiyatro, pastacılık gibi birçok alanda elini atar atmaz mükemmel bir yeteneği olduğunun söylenmesini aşırı buldum. Bunun dışında Tristana'nın zamanla Horacio'yu ideal hale getirip kafasında kurduğu karaktere aşık olmasını kitabın ve karakterlerin gidişatına uygun buldum. En son buluştuklarınd birbirlerine yabancılaşmaları ve aralarında sadece dostça bir nezaket kalması da çok gerçekçiydi. Son olarak kitabın sonunda Don Lope ve Tristana'nın evlenmesini hiç beklemiyordum Yazar kitabı çok farklı bir yerde bitirmiş. Tahmin etmediğim bir sonla bitmesi hoşuma gitti. Kitabı genel olarak beğendim ve tavsiye ederim.
Kitabı genel olarak çok beğendim. Stefan Zweig öykücülükte ayrı bir noktada. Kitaptaki 'Kadın ve Yeryüzü' isimli öykü hariç diğer öykülerin gayet akıcı olduğunu düşünüyorum. Yalnızca 'Yeryüzü ve Kadın' isimli öyküde betimlemelerin yoğunluğu beni biraz bunalttı. Ancak kitaba adını veren Ay ışığı Sokağı öyküsü başta olmak üzere hikayelere bayıldım.
Ay Işığı Sokağı isimli öyküde ana karakterin izbe bir sokakta ilginç bir hayat öyküsüyle karşılaşması anlatılıyor.
Unutulmuş Düşler isimli öyküde geçmişten gelen bir insan bize hayatımızın gidişatını sorgulatabilir mi, emin bir şekilde ilerlediğimiz kader çizgisinde acaba sorusuyla karşılaşılabilir mi, bunu anlatıyor.
Üçüncü Güvercinin Efsanesi öyküsü ise Nuh'un üçüncü haberci güvercinin akıbetini bizlere anlatan, anlattıklarıyla bizi düşündüren ve duygulanan bir öykü.
Bu kitabı öykü sevenlere, uzun bir aradan sonra kısa öykülerle okumaya tekrar dalmak isteyenlere şiddetle öneririm.
Hepinize mutlu günler!
SPOILER İÇERMEKTEDİR!İnceleme
Puan vermedi·687 syf.··
Beğendi
·2023 4. kitabı
·60 günde okudu
·Okunma: 08 Temmuz 2023 18:12
Dostoyevski'nin en çok sevilen eserlerinin başında gelen bu eseri bu yıl ikinci kez okuma kararı aldım ve bu kararın beni hiç pişman etmediğini rahatlıkla söyleyebilirim. Kitaptaki karakterlerin psikolojik tahlilleri ustaca yapılmış. Bir karakterin içine girdiği buhranı da heyecanı da çok net bir şekilde iliklerinize kadar hissedebiliyorsunuz. Kitapta en çok hoşuma giden kısımlar Raskolnikov'un sorgu yargıçlarıyla olan diyalogları oldu. İki insan arasındaki psikolojik gerilim, zeka oyunları, yalanların ve kelime oyunlarının havada uçuştuğu bu sahneler insanı soluksuz bırakıyor. Ayrıca kitap boyunca sadece ana karaktere odaklanılmaması da hoşuma giden bir diğer yönü oldu. Ana karakter odaktan hiç çıkmamak üzere diğer karakterlerin de hisleri, kendi içlerindeki savaşları olduğuna parça parça odaklanmak güzeldi. Kitapta beni sıkan tek şey bazı kısımlardaki çok uzayan betimlemelerdi, ancak bunlar kitapta çok fazla olmamakla birlikte insanı kitaptan soğutacak düzeyde değildi. Kitabın sonunda Svidrigaylov'un intihar etmesi beni en çok etkileyen olaydı. Karakterden hiç beklenmeyen bir davranışın gerçekleşmesi beni dumura uğrattı. Kitabın sonunda Raskolnikov'un kürek cezasına gitmesi ama her şeye rağmen fikirlerini savunması da gerçekçi bir sondu. İnsan ne kadar ceza alsa da bir fikre körü körüne bağlanınca ona sıkı sıkı tutunuyor. Bana çok şey katan bu kitabı okuduğum için mutluyum.