Kendilerinin olan tek sözcük yok dillerinde,öyle çok konuşuyorlar ki..Bir söz insanın neresinden doğar dersiniz?
Dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı?Düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi?Kaç kapıdan geçip yerini bulur bir başka insanda?Yerini bulur mu gerçekten?Sözü yasaklamalı Ömür Hanım yasaklamalı..
Yalnızım Ömür Hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre,öyle yitik öyle üzgün, yalnızım... Sularım toprağa sızıyor bak.Yüzümü geceler örtüyor.Binlerce taş saklanıyor içimde.Kim kimin derinliğini görebilir,hem hangi gözle?
Susmak yalnızlığın anadilidir Ömür Hanım,şiiridir,beni
konuşmaya zorlama ne olur.Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum.Geriye bir büyük sessizlik kaldı yüreğimde,kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük....
Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarmda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki sonucu
yepyeni bir "ben'"e ulaştırırdı beni,kederli dalgınlığımdan her döndüğümde...