insanın mutluluğu, aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı?
"insanın doğası sınırlıdır. sevince, kedere, acılara ancak belli bir dereceye dek dayanabilir ve o derece aşılırsa, insan yok olur."
kitabın trajik olması beni mutsuz etmiyordu; çünkü zaten hayatın bir trajedi olduğuna inanıyor, yalnızca tek bir sonu olabileceğini biliyordum.
