insanın mutluluğu, aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı?
"insanın doğası sınırlıdır. sevince, kedere, acılara ancak belli bir dereceye dek dayanabilir ve o derece aşılırsa, insan yok olur."
kitabın trajik olması beni mutsuz etmiyordu; çünkü zaten hayatın bir trajedi olduğuna inanıyor, yalnızca tek bir sonu olabileceğini biliyordum.
bir şeyi gerçekten bilmek istiyorsan bunun bedelini ödersin.
tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
