İnsanlar bir kutunun içine hapsolmaktan korkuyor ama zaten bir kutunun -kendi beyinlerinin-içinde hapsolduklarının farkına varmıyorlar, ki bu da daha büyük bir kutunun, toplum ve toplumun sayısız kurmacasının içinde hapsolmuş durumda.
Çocukluğum çıraklıkta geçti,
Kir pas içinde. Gençliğim korsan yürüyüşlerde, mitinglerde.
Hapse erken düştüm, Copla erken tanıştım,
Küçük voltalardan bıktım, usandım!
Şimdi uçsuz bucaksız ovalarda, Usanmadan, bıkmadan, Deli taylar gibi koşmak istiyorum!
Adımlarımı saymadan, Geriye dönüp bakmadan,
Ve görüyorsun ki;
Aşkı beceremiyorum...
Beni kendi halime bırak, yavrucuğum, Ben yolumu nasıl olsa bulurum...