Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nemli Gözler
KENDİME SÖYLÜYORUM
Biliyor musun, bu ağaçtan kolunu tutarak taşıdığın tabutun içinde kim var? O insan mı? Olamaz. O bir cihandı. Fezalara sığmamalıydı; nasıl bir soğuk mahfazanın içinde durabiliyor? Oraya niçin girdi, nasıl girdi? Biliyor musun? Bilemezsin! Anlayamazsın. Sen bu muammayı çözemezsin! Önüne bak, işine bak. Taşı, o cihanı bu tabutun içinde belleyerek taşı.
Sen onu daima kendi arzularına göre yürür ve yaşar görmüştün. Şimdi O, hareketlerini sizin iradelerinize bırakmıştır. İstediğiniz yere koyup dilediğiniz yere kaldırıyorsunuz. Mukavemet etmiyor, hayır demiyor. Kendini size terk etmiş gibidir. Niçin? Niçin bu hür, hareketlerine sahip insan, hürriyetinden ve iradesinden vazgeçmiştir? Zihnini yorma; halledemezsin. Taşı, senin götürmek istediğin yer, şimdi O’nun gitmek istediği yerdir. Gözlerinin nemini kurutmadan, bol bol göz yaşı dökerek O’nu taşımak, vazifendir. O kadar! Sen onu yap ve başka şey sorma!..
Taşı!..
Taşı O’nu… Bir cihan götürüyorsun. Cihanlar yaratan bir insan götürüyorsun. Korkma, ezilmezsin. O, kendini ezilmeden taşıtmak için sana kendi kudretinden vermiştir. Başka şey düşünme. Dikkat et, bu tabutun içindeki varlığında da O seni taşıyor. Sen kendini taşıyor gibisin. Karanlık meçhullere dalma. Ellerinin üstünde en büyük hakikati götürüyorsun. O’na bütün katılığı, bütün acılığıyla dokunmaktasın. Buna mazhariyet her zaman mümkün olmaz. Kadrini bil. Başını önüne eğ. Gözlerinin yaşını silmeyi düşünmeden O’nu taşı! Taşı, omuzlar üstünde en büyük hakikati taşımaktasın. Sen de bir yanından tut ve taşı!…
Bırakma zaman dar; çünkü hayat kısadır. Bu kısa mesafelere sonsuzluğu sığdırabilmek, herkese müyesser olmaz. Taşı, omzunda bir nâmütenahilik olduğunu bilerek taşı. Asırlar götürüyorsun. Bu ağırlık ondan. Asırlar ve asırlar, O’nda bir hayat olmuştu;
Saygılı ve sevgili hocam Hasan Âli Yücel.
Size, ben de mektuplar yazmak isterdim, belki de karşı karşıya oturup Köy Enstitüleri için neler yapabileceğimizi konuşurduk, kim bilir... Olsun hocam, sizi ve Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk'ü manevi hocaları olarak gören birini geçmişin okları etkilemeyecektir. Kah kahroldum kah mutluydum, hepsinin üstünde büyük bir gurur hakim oldu bana. Neden kapatıldı? Neden küçük düşürüldü kısmını konuşmaya hiç gerek yok. Onun yerine "kapatıldı, şimdi ne yapmalıyız?" işte ben bu sorunun karşılığını, yazılan mektuplarda ve bilhassa "Hakkı Tonguç"un mektubunda buldum. Ah Tonguç... Ah... Ah Yücel... Ah... Sayın hocalarım, okuyan Türk gençleri sizi sonsuza dek yaşatacaktır. Hem Tonguç ne demiş?
"Her zaman, her türlü şartlar içinde davayı savunmanız, sizin adınızı eğitim tarihimize hiç silinmemek üzere geçirecektir.
Tonguç'un son dediğini yazmıyorum çünkü ben tamamlamak istiyorum. Gelmiş geçmiş, eğitime biraz olsun yardımı dokunan varsa "VAR OLSUN, SAĞ OLSUN." Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk, Hakkı Tonguç ve Hasan Âli Yücel başta olmak üzere göçen her eğitimcinin ruhu şâd olsun.
youtube.com/watch?v=t3NYPnD...
Köy Enstitüleri Dünyasından Hasan Ali Yücel'e MektuplarCanan Yücel Eronat · İş Bankası Kültür Yayınları · 2009113 okunma