Luna
@pijamaliaslan
Kitap okumak hayat felsefesi olan sıradan anormal bir kişilik.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Evet. Sanırım uzun zaman sonra ilk defa sevmediğim bir kitap çıktı. Kitabın yazımı mükemmel; olaylar, ortaya çıkartılan sorunlar, verilmek istenen mesajlar -bazı yerlerine pek iyi bakamasam da- güzel. Bu unsurlara bakıldığında mükemmel bir kitap. Ama kitabın akışını değiştirememek, yazara ya da karaktere "Dur, yapma!" diyememenin ne kadar acı bir şey olduğunu bu kitapla birlikte öğrendim. Bu kitapta neden diye çok düşündüm. Bazı yerleri o kadar çok değiştirmek istedim ki... Ama yapamadım ve bu çok çok sinir bozucu. Beni bozguna uğratan kitaplara bayılırım ama gözümün önünde karakter saçma bir şey yaparsa ve bu açıkça gösterilirse bundan hoşlanmam. Ama bu kitapta resmen karakter nefretimin %100'ünü hakketti. Velhasıl kelam karakter dışında kitabı sevdim. Bayılmadım ama sevdim.
Bunu Anlatacak Söz Yok
Beni hayata bağlayan tüm o bağlar hızlı kesiklerle koptu. Beni ben yapan her şey, yukarıdaki ölü kıza olan aşkım, babama olan sevgim, yeni sürüme olan bağlılığım, diğer kardeşlerime olan sevgim, düşmanlarıma olan nefretim, yuvam, ismim ve kendim, o saniye benden koparak boşluğa doğru uçuştu.
Buna rağmen sürüklenmiyordum. Beni olduğum yerde tutan yeni bir bağ vardı.
Bir değil ama milyonlarca. Bağ değil çelik kablolar. Milyonlarca çelik kablo beni bir şeye bağlıyordu, evrenin merkezine.
Şimdi anlayabiliyordum, bütün evrenin bu nokta üzerinde nasıl döndüğünü anlayabiliyordum. Evrenin ahengini hiç görmemiştim ama şimdi her şey çok açıktı.
Dünyanın yer çekimi artık beni olduğum yere bağlamıyordu.
Beni olduğum yere bağlayan, sarışın vampirin kollarındaki bebekti.
