Pınar Binali
@pinarbinali
28 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Pınar Binali
, bir kitap okuduPuan vermedi·224 syf.·
2025 109. kitabı
Nikolay Gogol
7.8/10 · 38,5bin okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitap bambaşka. Kötülük nedir? Kötülüğün kaynağı nerede yatar? gibi soruları derinlemesine düşündürüyor. Yaratığın, yaratıcısına duyduğu isyan ve söyledikleri insanın içine işliyor.
Özellikle iki bölüm var ki, okurken gözlerim doldu. İlki, yaratığın ışığa bakarken gözlerinin yanmasıydı. Bu sahnede aklıma
Neo geldi. Onun gözlerini açtığı dünya, daha üstün ve bilinçli bir gerçeklikti. (Matrix) Oysa Frankenstein’ın yaratığı gözlerini acı ve korkuyla dolu bir dünyaya açtı. Eğer Schopenhauer bunu okusaydı, muhtemelen “İşte gerçek budur!” derdi.
İkinci sahne ise yaratığın, kendisini bir su birikintisinde gördüğü andı. Bu kez aklıma, kendi yansımasına hayran kalan Narkissos geldi. Ama Frankenstein’ın yaratığı, kendi yansımasına dehşetle baktı. Biri güzelliğinde kaybolurken, diğeri çirkinliğiyle yüzleşti.
Hayat bazıları için bu iki uçta salınır: Bir yanda büyüleyici bir aynaya dönüşen dünya, diğer yanda acının yansıdığı kırık bir cam. Ve bazen, işte o acıdan doğar kötülük… Ama belki de o kötülük, yalnızca görülmek isteyen bir varlığın, çaresizlikle attığı çığlıktır.
Denge
Hiç güvenmediğin birine darılabilir misin? Hiç söz vermemiş birine güvenebilir misin? Hayatta sonsuz ihtimallerin var olduğu bu kocaman evrende, aciz bir insanken, başka bir acizden mutluluğu bekleyebilir misin? Bu gerçekten o kadar kolay mı?
Belki sadece bir tanrı bunu yapabilir. Tıpkı ateşi çalan Prometheus gibi; dünyadan olmayan, belki de ilahi ya da cennetsel bir yerden alıp mutluluğu sana sunabilir. Çünkü dünyada huzursuzluk var. Dengesizlik ve kaos içinde yaşıyoruz. Ancak bulabileceğin o küçücük neşe, anlam verebildiklerinde gizlidir.
Peki anlam nedir? Anlam, doğuştan içinde var olan bir şey midir, yoksa zamanla mı kazanır değerini? Kalbine işleyen her şey gerçekten anlamlı olan mıdır? Belki de taşıdığın sadece dengesiz bir kalbin duygularıdır.
O halde denge nerede? Sevgide mi? Belki de denge, bütün dengesizliklerin içinde, onlarla birlikte yürüdüğün zorlu bir yolun kenarında durur. Ağaçların altındaki gölge gibi… Dalların rüzgârla sallanırken çıkardığı ses, yaprakların arasından süzülüp gözlerine dolan o ışık gibi…
Denge, ne yolun kendisidir, ne yol arkadaşı, ne de yolun sonudur. O, sadece her şeyi bırakıp huzuru hissedebildiğin bir yerdedir.
