﹏℘ınar⸙﹏
@pinarde1
Kitaplar sessiz dostlardır.
∆ #148628329
∆ #108265407
∆ #60082012
MEB Türkçe Öğretmeni
Lisans
İstanbul
82 kütüphaneci puanı
455 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ben Kirke kitabını elime aldığımda, mitolojiyle aram pek iyi değildi, bu yüzden başlangıçta biraz zorlanacağımı düşünmüştüm. Ancak Kirke’nin hikayesi beni içine çekti.
Kitabın akıcılığı, normalde zorlandığım anlarda bile beni içine çekti ve bir haftada bitirmemi sağladı. Mitolojik detaylar bazen beni zorladı ama Kirke ile Telemakhos’un sıradan ve sakin bir hayat arayışı, beni en çok etkileyen bölümdü. İkisinin ortak yönü de buydu aslında.
Mitolojideki bir çok tanrıya krala kraliçeye yer vermesi güzel ama benim gibi mitolojiyle arası çok iyi olmayanlar ilk başta biraz zorlanabilir. Sonrasında zaten kitap, akıcılığıyla kendine çekiyor.
Okurken bir şey de dikkatimi çekti. Mitteki bu tanrıların genelde ne kadar acımasız ve kibirli olduklarını fark ettim. Merhametli tek bir tanrı bile hatırlamıyorum. Babalar kendi çocuklarına bile çok acımasız. Bu yönüyle sert bir kitap. Ama zaten mitolojide de böyle olduğu için bu şekilde yansıtılmış.
Tekrar okur muyum bilmiyorum ama yine de güzel bir kitap.
Cadı, sadece bir dönem hikâyesi değil; aynı zamanda toplumsal inançlarımızla ve korkularımızla yüzleşmemizi sağlayan bir anlatı.
Romanın dili hem dönemine uygun hem de oldukça akıcı. Arada geçen eski kelimeler bile atmosferin bir parçası gibi, zorlamıyor, aksine seni hikâyenin içine çekiyor.
Karakterler beni zaman zaman kızdırdı, bazen de düşündürdü. İnsan nasıl bu kadar kör olabilir, dedirtti. Naşit Nefi Efendi'nin yaşadıkları üzücüydü bence.
Kitapta korku, gizem, ironi ve toplumsal eleştiri bir arada. Üstelik bunları okuyucunun gözüne sokmadan, ince ince işliyor. Özellikle kadınların toplumdaki yerine dair küçük ayrıntılar, benim çok dikkatimi çekti. Bazı bölümlerde içim burkuldu diyebilirim.
Kitap genel olarak güzeldi. Bir çırpıda okunabilir. Tavsiye ederim.
Tuhaf ama güzel bir hikâye1000Kitap
Uzun zamandır kitaplığımda duran bu kitabı bu kadar geç okuduğum için pişman oldum.
İvan İlyiç'in halka yakın olmak, ne kadar iyi bir yönetici olduğunu astlarına ispat etmek amacıyla davetsizce bir memurun düğününe katılması anlatılmış.
Kendi düşüncelerine göre son derece iyi niyetli olsa da halktan ne kadar uzak olduğunu görüyoruz. Gelişen olaylar son derece tuhaflaşıyor. İvan İlyiç hiç sitemediği durumların içine düşüyor.
Gözlemler ve düşünceler çok rahat bir biçimde verilmiş. Çeviri de son derece iyiydi. Bir solukta okunur. Sayfa sayısı az olsa da dolu dolu bir eser.
Ne kadar söz varsa dert ve keder doğurur. Keşke insan hiç konuşmasa!
İşte bu sözler, bu kitaptaki halkı anlatan en iyi sözler bence.
Kitap okurken kendimi unutup kitaba dalmayı severim. Ama bu kitapta bunu yapmak pek mümkün olmadı. İlk 100 sayfasını okuyup anlamaya çalışmak çok yordu beni. Bazı betimlemeler, mitler okuyucu zorlamaktan başka bir şeye yaramamış maalesef.
Yazar daha çok karakterlerin iç dünyasına odaklanmış. Okura bunu hissettirmek için gereğinden fazla betimleme ve süslü bir dil kullanmış. Anlatımı zenginleştirmek için mitleri olaylarla harmanlaması bazen "Ben ne okuyorum, mit mi roman mı?" diye kitabı sorgulama neden oldu.
Olaylar çoğunlukla durağan. Karakterlerin bazı hareketlerini anlamak zor. Sanki sırf mite yer vermek için araya olay sokulmuş gibi.
Yazarın asıl anlatmak istediği ise ne dışlananlar ne de mitler: toplum. İnsanların kendi günahlarını başkalarında görme eğilimleri. Böylece kendilerini aklayacak, bir günah keçisi ilan edecek ve bu keçiyi uçurumdan atıp tertemiz olacaklar.
Ne kadar okumakta zorlansam da İsrafil'in hayatına girdiğim için mutluyum. Kitabı okuyacak olanlara tavsiyem, olay akışından ziyade karakterlerin içsel betimlerini okuyacaklarını bilerek başlasınlar kitaba.
Bir dizi yaramaz yumurcakla dolu sınıfa yeni bir öğretmenin gelmesiyle başlıyor hikâye. Öğrenciler, derslerden uzak, kavgacı. Yeni öğretmen ise her birinin hayatına dokunuyor. Bunu sıradışı "tuhaf" yöntemleriyle gerçekleştiriyor.
Olaylara çocuk gözüyle bakıyoruz, çocuk gibi düşünüyoruz. Sadece çocuklara değil, yetişkinlere de tavsiyemdir.
