"hepimiz yavaş koşmayı öğrenmeliyiz."
hayatımın hızlı ve aceleci olduğum bir döneminde karşıma çıkan ve okuduğum bir kitap. kitabı okurken ve bitirdiğimde kendimi daha huzurlu hissettim.
bazen durup gökyüzünü izlemek ve binlerce maviliği görmek. kitap insana bu hissi yaşatıyor.
not: kitabı okurken arkada pinhani-sakinleştim çalıyor.
Bu eser için ne diyebilirim bilmiyorum, belki de en kısa ve öz ifade şu olur: Tam bir şiir ziyafeti. Hem de asırlar öncesinden gelen, zevkli insanlara hususî olarak hazırlanmış harika bir ziyafet.
Eserin sahibi Fuad Köprülü'yü elimden geldiğince tanıtmaya çalıştığım şu incelememin linkini buraya kopyalıyorum, merak buyuranlar buradan okuyabilir: #289442729
Türk Saz Şairleri, Fuad Köprülü'nün büyük araştırmaları neticesinde ortaya çıkan çok kıymetli bir metin. Eserin içerisinde Karacaoğlan gibi ismini bildiğimiz şairler dışında isimlerini ilk defa duyduğum bir çok şairin hem kısa hayat hikâyeleri hem de şiirleri yer alıyor. Bu saz şairlerinin yaşadıkları devirler ise 16 ila 19 ncu asır arasını kapsıyor.
16. Asır Saz Şairleri: Kul Mehmed, Öksüz Dede, Hayâlî, Köroğlu, Ozan, Bahşi ve Mağrib Ocakları Şairleri: Oğuz Ali, Gedâ Muslu, Çırpanlı, Armudlu, Kul Çulha
17. Asır Saz Şairleri: Gevherî, Âşık Ömer, Karacaoğlan, Kuloğlu, Kâtibî, Kul Mustafa, Âşık, Üsküdari, Keşfi, Âşık Halil, Kul Deveci, İbrahim, Kâmil, Benli Ali, Gazi Âşık Hasan
18. Asır Saz Şairleri: Ravzî, Ali, Hoca Oğlu, Hükmi, Kâtibî, Derviş Mûsâ, Kabasakal Mehmed, Ahmed, Levnî, Şermî, Mahtûmî, Mecnûnî, Kıymetî, Neşâti Vatan, Civan, Nûrî, Abdi, Sadık, Kâmil, Âşık Said, Derûnî, Nigârî, Küşâdî, Âşık Süleyman, Bağdâdî, Âşık Halil, Kütahyalı Sırrı, Şem'i ve Garb Ocakları Şairlerinden: Nakdi, Seferli Oğlu, Mağribli Oğlu, Kara Hamza
19. Asır Saz Şairleri: Erzurumlu Emrah, Âşık Dertli, Bayburdlu Zihnî, Kayserili Seyrânî, Tokadlı Nûrî, Ruhsati, Minhâcî, İspartalı Seyrânî, Aşık Ali, Beşiktaşlı Gedâi, Silleli Devamı, Silleli Sürüri, Silleli Figanî, Silleli Zehri, Silleli Nigârî, Aşık Cevri, Aşık Hikmeti, Bezmi, Micmeri, Sabri,
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Pinhani Öyküler1000Kitap
Pinhani Öyküler, hayatın kıyısında kalmış duyguları, sessiz kırılmaları ve insanın iç dünyasında yankılanan küçük ama derin anları bir araya getiren etkileyici bir öykü kitabı. Her öykü, gündelik yaşamın sıradan görünen ayrıntılarında saklı kalan anlamları görünür kılarak okuru durup düşünmeye davet ediyor.
Yalın ama güçlü bir anlatımla örülen hikâyelerde; yalnızlık, umut, kaybolmuşluk, sevgi ve içsel arayış temaları öne çıkıyor. Karakterler, kimi zaman bir şehir köşesinde, kimi zaman kendi iç sesleriyle baş başa kalırken okur da bu yolculuğun sessiz tanığı oluyor.
Pinhani Öyküler, yüksek sesle anlatılmayan ama derinden hissedilen hikâyeleri sevenler için; insan ruhunun ince sızılarının ve küçük sevinçlerinin edebi bir kaydı niteliğinde. Her öykü, okurun içinde uzun süre yankılanacak sade ama kalıcı bir iz bırakıyor.
Pinhani Öyküler
Betül Fırat
Pinhani Öyküler
Betül Fırat
Puan vermedi
Merhabalar size bir kitap ile geldimmm
Sert Koruyucu Kız (Karanlık)
Yorumum
Gerçekten çok güzeldi, ağlamaktan harap oldum. Aşırı sürükleyici bir kitaptı ve sonu... Ah, o sonu yok mu? Unutulmayacak derecedeydi, beklentimi fazlasıyla karşıladı bu seri.
Konusuna gelecek olursak:
Burada hikayemiz biraz daha farklı ilerliyor. Pinhan ile Bulut sözleniyor ama belalar da peşlerini bırakmıyor. Diğer yanda Tolga ile Narin iyice yakınlaşıp sevgili oluyorlar. Derken karşımıza yeni bir karakter çıkıyor: Doruk. Doruk hem Bulut’u hem de Pinhan’ı yakından tanıyor ve onun gelişiyle tatsız olaylar patlak veriyor. En sonunda Doruk, Pinhan’ı kaçırıp bir eve kapatıyor. Pinhan o evde biriyle tanışıyor ve asıl olaylar zinciri orada başlıyor; ölümler, kayıplar... Tüm bu zorlu süreçte Pinhan ile Bulut evlenip ikiz bebek sahibi oluyorlar.
Aslında sonunu anlatsam çok büyük spoiler olacak, o yüzden en iyisi okuyup kendiniz görün. Okuyun, okutturun; kesinlikle değer. Ama küçük bir uyarı: Yanınıza peçete almayı sakın unutmayın, olur mu?
Pinhan – Elif Şafak
“Pinhan”ı okurken sanki bir hikâyeden çok, bir sırra tanık oldum. Elif Şafak’ın bu kitabı, sadece bir karakterin yolculuğu değil; insanın kendi iç dünyasının, kimliğinin, kalbinin derinliklerine doğru yaptığı sessiz ama çarpıcı bir yürüyüş.
Romanın merkezinde yer alan Pinhan, hem kadın hem erkek, hem hiçbir şey hem de her şey gibi… Onun bu belirsizliği, bana insanın kendi içinde taşıdığı zıtlıkları hatırlattı. Hepimizin içinde birbirine karışan yönler var; kimi zaman güçlü, kimi zaman kırılgan; kimi zaman susan, kimi zaman haykıran. Pinhan bunların hepsini aynı bedende taşıyor. Bu yüzden kitabı okurken kendimi onun arayışında buldum.
Elif Şafak’ın dili o kadar büyülü, o kadar derin ki… Her cümlesi sanki başka bir anlamın kapısını aralıyor. Kitabın her yerinde tasavvufun, sembollerin, sessizliğin ve içsel dönüşümün izleri var. Zaman zaman sanki kelimeler değil, dua gibi dizilmiş cümleler okudum. Bazı bölümlerde içim titredi, bazı bölümlerde durup sadece nefes aldım.
Bu kitap bana “kendini bulmak” ne demek, onu sorgulattı. Çünkü bazen insan kendini bulmak için değil, kaybolmak için yola çıkıyor. Pinhan’ın hikâyesinde tam da bunu hissettim: Kaybolmanın, aslında bir tür yeniden doğuş olduğunu.
Kitabın sonunda bir huzur da vardı, bir hüzün de. Sanki her şey çözülmüş gibi ama bir yanım hâlâ düşünmeye devam etti. “Ben kimim?” sorusu zihnimde yankılandı. Pinhan’ın gizinde biraz kendi sessizliğimi buldum.
Pinhan, okunup biten bir roman değil bence; yaşanan, hissedilen, insanın içinde yankılanan bir deneyim. Her okuyuşta başka bir yüzünü gösteriyor. Belki de Elif Şafak’ın yapmak istediği tam olarak buydu: Bizi kendi iç dünyamızla yüzleştirmek, o sessiz ve karanlık yerlerde saklı olan ışığı fark ettirmek.
Kitabı kapattığımda, içimde derin bir dinginlik
20 Temmuz Pazar
“Kadın olmak, yalnız olmak, var olmaya çalışmak...”
Mieko Kawakami’nin Memeler ve Yumurtalar adlı romanı, sadece kadınları değil, insan olmayı, bedenle ve toplumla yaşanan çatışmaları anlatıyor.
İki bölümden oluşan bu çarpıcı metin, bizi Tokyo’nun kalabalığında iki kız kardeşin iç dünyasına götürüyor. İlk bölümde estetik kaygılarla meme ameliyatı olmak isteyen Makiko’nun sancılarını, ergenlik eşiğindeki kızı Midoriko’nun sessizliğini ve anne-kız arasındaki görünmeyen duvarları okuyoruz.
İkinci bölümde ise Makiko’nun kardeşi Natsuko’nun anne olma arzusu üzerinden yalnızlık, sperm donörlüğü, etik ikilemler ve varoluş sancıları derinlemesine işleniyor.
Kawakami, her şeyi eğip bükmeden, içtenlikle anlatıyor. Dili şiirsel, ama bir o kadar da gerçek.
Haruki Murakami’nin “nefes kesici” dediği bu romanı ben de bir solukta okudum.
Sadece kadınlara değil, herkese yazılmış bir kitap bu.
“Biz bir elmanın iki yarısıyız.”
Ve bazen yalnızca bir yarımız eksiktir.
Bu aralar fonda hep aynı şarkı çalıyor: Pinhani – Sakinleştim
Belki de bu kitabı en iyi tamamlayan şey…
#memelerveyumurtalar #mieokawakami #kitapönerisi #edebiyat #kadınlık #yalnızlık #serkankoçverokuyor #kitapokuyanadam24
