Turgenyev’in komedi türünde yazdığı ancak okurken bakış açınıza göre türünün dram-psikoloji içerdiğini fark edebileceğiniz tiyatro oyunları. Turgenyev İnceldiği Yerden Kopsun oyununda evlenmekten korkan bir adamın tutarsız tavır ve sözleri ile kendi içinde yaşadığı trajediyi ortaya koymuş, aslında her insanın aklından geçen çelişkileri okuyucuya yansıtarak kendinden bir parça bulma fırsatı sunmuştur. Sığıntı’da zengin bir aile evinde ‘sığıntı’ olarak bulunan başrolün uğradığı zorbalıklardan bahsedilmiş ve başrolün kalbinin temizliğine ışık tutulmuş, ayrıca okuyucuya sorgulaması sağlanmıştır. İki oyunun da akıcı, sıkmayan ve düşündürücü bir yapısı var ancak Sığıntı’nın yarım kaldığını düşünmekteyim. Hatta bittikten sonra acaba başka bir öyküde devamı yazılmış mıdır araştırmasının üzerine kendimi 1000kitap’a yazarken buldum, siz de aynı fikirle buraya gelmişseniz söyleyeyim maalesef oyunun devamı yok:).
Bilip bilmezlenmek, görüp görmezden gelmek, işitmek ama duymamış gibi davranmak sevgi olabilir miydi? insanların birbirleri için reva görmedikleri tavırlar sevgi işinde meşru kabul edilebilir miydi? Eger öyle ise sevgiye zarar erişir, masumiyeti gider miydi? Bir şeyin haddi aşınca zıddına dönüştüğünü biliyordum.
-
Tıpkı bunun gibi doğruluktan ve dürüstlükten güç alan, özünde doğruluk olan sevgi acaba haddi aşınca eğriliyor, sevene dürüstlükten taviz mi verdiriyordu?