Uykusuz geçen gecelerimi fark etmişsindir. En basit ifadeyle korkudur. Benden çok daha güçlü, iradem dışında beni yerlere atıyor, aşağıdan yukarıya, sağdan sola fırlatıyor ve ben bunların farkında bile değilim.
Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak kımıldanmadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben
Bahtiyarım...
Yaşamaya zorlanırken, insanlara tahammül edemediğimi ve kendimden utandığımı düşünürdüm. Şimdi de sen bana, benim için katlanılmaz olanın yaşamın kendisi olmadığını gösterdin.