— Söylesene, Zemberekkuşu, dedi May Kasahara, hafifçe öksürerek.
— Neyi?
— İnsanlar eğer sonsuza dek yaşasalardı, hiç ölmeselerdi, hep bu dünyada sağlıklı ve yaşlanmadan
kalabilselerdi, sence gene de, düşünmek için kafa patlatırlar mıydı, şimdi bizim yaptığımız gibi? Biz,
görüyorsun ya, her şey üzerinde düşünüyoruz az çok: felsefeydi, ruhbilimdi, mantıktı. Dindi,
edebiyattı. Ölüm olmasaydı eğer, acaba bu düşünceler, bu karmaşık kavramlar bu dünyada var olurlar
mıydı? Merak ediyorum...
“Hepimiz aynı televizyon programlarıyla büyüdük. Sanki hepimize aynı suni hafızadan takılmış. Çocukluğumuzla ilgili hiçbir şeyi hatırlamazken, komedi dizilerindeki ailelerin başına gelenlerin hepsini gayet iyi biliyoruz. Hepimizin belli başlı hedefleri aynı. Hepimizin korkuları aynı,”
“Aslında mazoşizm, kişinin kendisini cinsel obje olarak görmeye başlaması üzerine, yine kendisine yönelttiği sadizmden başka bir şey değildir. Kısacası bir sadist aynı zamanda az ya da çok bir mazoşist ve bir mazoşist az ya da çok sadisttir ve kimi zaman biri, kimi zaman diğerini üstlenir.”