gözleriyle bakıp elini sallıyor “Boş ver” der gibi.”Değmez” der gibi. Ne zaman her şeye rağmen yitirmediği neşesinden sıyrılsa panikliyorum. Elimi uzatıp kıvırcık saçlarını karıştırmak bütün boş ver ve değmez’lerini anımsatmak istiyorum.
Biz yürüdükçe gece de yürüyor anasını satayım. Dursak durur mu? Zaten durduk belki çoktan, düşte atıyoruz adımlarımızı. Çoktan öldük belki. Çoktan…bitirdik asfaltın zulmünü.