yine bir feryat koparıyorum. feryat bile değil aslında, acı dolu keskin bir çığlık... onu sevdim, dünyada hiç kimsenin benim kadar sevmediğine yemin etmeye hazırım! ama bir erkek sadece mutlu olmak, ezeli kurnazlıklar ve hilelere başvurmadan bir kadına sevgisini bahşetmek ve karşılığında da sevgi almak istiyorsa, duyguları çıkarsız ve safsa neden kaçınılmaz olarak bir eziğe dönüşür? neden duyguların bir hayvan gibi dizginlenmesi, bütçe gibi kontrol edilmesi ve hesaplanması gerekir ki?
yani nasıl derler "ağzı Krisostomos gibi laf yapıyor, ama kafası boş."
Reklam
Gerçek özgürlük, gerçek sevgi, zorba ruhlu bir insanın hiçbir zaman tadamayacağı bir mutluluktur.
Çenesi kuvvetli olanlar para karşılığı namuslu insanları kötüler, yalancı tanıklık ederler; ellerinde bir yetki olanlar kendilerini satar, görevlerini kötüye kullanırlar.
bir kadının her zaman "oh, nein" demeye hakkı vardır. kayıtsız bir yüzle, sonsuz aşka yemin etmemiş gibi en rezil şeyleri söyleyebilir ve sonra birkaç özür kelimesi savurarak omzunda gözyaşlarına boğulur. erkeğin mızmızlık yapmaya hakkı yoktur, affetmeli ve artık onun sözlerini unutmalıdır.
Reklam
Reklam