Salih Körtalih
@platoon
Şu anda okuduğu kitaplar
YaşamakEdebiyat
Yaşarken başımızdan hiçbir şey geçmez. Dekorlar değişir, kişiler girer çıkar yalnız. Başlangıçlar da yoktur; Cumartesi öğleyin günler anlamsız bir biçimde birbirine eklenir durur; sonu gelmez, tekdüze bir ekleniştir bu. Arasıra şöyle bir hesap yapılır : İşte üç yıldır yolculuk yapıyorum. Bouville'e geleli üç yıl oldu, denir. Başlangıç olmadığı gibi, son da yoktur. Bir kadın, bir dost, bir kent, bir kerede terkedilemez. Hepsi birbirine benzer zaten. Aradan iki hafta geçince, Şanghay, Moskova, Cezayir birbirinin aynıdır. Kimi zaman (pek sık değil) , durumu gözden geçirir, bir kadına bağlandığınızı, kötü bir işe girdiğinizi fark edersiniz. Göz açıp kapayıncaya kadar sürer bu. Sonra geçit yeniden başlar; saatleri ve günleri birbirine eklemeye koyulursunuz. Pazartesi, Salı, Çarşamba. 1924, 1925, 1926.
Yaşamak budur işte. Ama hayatınızı anlatırsanız , her şey değişir. Ne var ki, bu değişikliği kimse fark etmez. Gerçek hikayelerden söz edilmesi bunun kanıtıdır. Sanki, gerçek hikayeler olabilirmiş gibi! Olayları anlatırken, onların ortaya çıkış biçimini tam tersine döndürmüyor muyuz sanki?
Hikaye? Ya yaşa Ya anlat!Edebiyat
“Dün düşündüklerimi yeniden gözden geçirdim. Soğuk kanlılıkla düşünüyordum; serüvenler geçirmemiş olmak vızgeliyordu bana. Merak ettiğim tek şey, serüven geçirilip geçirilmeyeceği idi. Şunu düşündüm : en bayağı olayın bir serüven haline girmesi için onu anlatmaya koyulmanız gerekir ve yeter. İnsanları aldatan da bu zaten. Kişioğlu hikayecilikten kurtulamaz; kendi hikayeleri ve başkalarının hikayeleri arasında yaşar. Başına gelen her şeyi hikayeler içinden görür. Hayatını, sanki anlatıyormuş gibi yaşamaya çalışır.
Ama, ya yaşamayı ya da anlatmayı seçmek gerek.!!!”
SerüvenEdebiyat
Bir sey, sona ermek için başlamıştır. Serüven uzamaya gelmez; ona anlam veren- ölümüdür yalnız. Bu ölüme,
belki benim de sonum olan bu ölüme, sürüklenirim. Geriye dönmek elimden gelmez. Her an, ardından geleni getirmek için ortaya çıkar. Her an'a, bütün varlığımla sarılırım. Onun yerine, başkasının konulamayacağını, onun başkasına benzemediğini bilirim. Ama onu yitip gitmekten alıkoymak için bir şey de yapamam. Berlin'de, ya da Londra'da iki gün önce rastladığım bir kadının koynunda geçirdiğim dakikanın çılgınca sevdiğim dakikanın, neredeyse aşık olacağım kadının da sona ereceğini bilirim. Birazdan, başka bir ülkeye gitmek üzere yola çıkacağım. Bu dakikayı da, bu kadını da bulamayacağım bir daha. Her saniyenin üzerine titrer, her birini emip bitirmek isterim. Hiçbir şey gözümden kaçmaz. Her şeyi unutulmaz bir biçimde yerleştiririm gönlüme. Ne o güzelim gözlerin kaçamak sevecenliğini, tatlılığını, ne sokağın gürültüsünü, ne de nerdeyse ışıyaçak günün aldatıcı aydınlığını gözden kaçırırım. Ama dakikalar yine de, geçip gider. Durduramam onları. Geçip gitmelerinden hoşlanırım.
Sonra, ansızın, bir şey çattadak kırılır. Serüven bitmistir artık. Zaman gündelik gevşekliğini alır. Geri dönerim; o güzelim müziksel şeklin, ta ardımda, geçmişin
içine batıp gittiğini görürüm. Gittikçe ufalır; gömüldükçe dertop olur, başlangıcını sonundan ayıramam şimdi. Bu pırıl pınl noktayı gözlerken, ölümle karşılaşmak, para pul yada bir dost kaybetmek uğruna da olsa, hepsini, aynı durumlar içinde, baştan başa, yeniden yaşamak isteyeceğimi düşünürüm. Ama bir serüven yeniden başlamadığı gibi, uzayıp gitmez de.
Tiksinme
İnsanın içine kapanması için bundan elverişli bir gün olmaz. Güneşin, yaratıkların üzerine acımasız bir yargı gibi saçtığı bu soğuk ışıklar gözlerimden içime akıyor; zayıflatıcı bir ışıkla aydınlanıyorum. Kendimden tiksinmenin doruğuna erişmem için on beş dakika yeter, eminim. İstemem, eksik olsun.