Bu demekti ki, insan ve insanlar yoktur, ümitler, arzular, can çekmeleri, özlemler, hülyalar yok demeye mecbur olduğumuz kadar abestir, gerçek dışıdır ve sadece taarruz veya ric’at veya oyalama veya sarman veya sarılmana planları, emirleri vardır.
Şu insanlar, hiç değilse kendi menfaatlerini düşündükleri kadar başkalarının hukūkuna da saygı gösterebilseler nasıl da dünyanın yüzü gülerdi. Fiillerimizin ilahi aynaya aksetmesine mani olacak bir kuvveti düşünmek kadar cehalet olur mu idi? Ne kadar yalvarsak,ne yapsak,ne etsek bu aynanın güzeli çirkin,çirkini güzel gösterdiği görülmüş mü idi. - Alemde bir âyîneyim her kim bakar bir ân görür her ne görür kendi yüzün ger yahşi ger yaman görür