Büyüyünce insan geçmişin kirini pisini değil de yüz güldüren hallerini anımsıyor, yahut anımsamak istiyor. Oysa çocukluk, tam da içindeyken ağrılı bir karın gibi gelirdi bana...
kendime hayat diye seçtiğim bu heyula
,müşterek başarısızlığımız
benim ve geride bıraktıklarımın,
şimdi geçti diye engizisyon çağı
ödemeyecek miyim bunun bedelini?