Bu kitap bittiğinde içimde tarif etmesi zor bir hüzün kaldı. Açıkçası okurken bazı yerlerde o kadına çok üzüldüm, bazı yerlerdeyse ona kızdım. Bir insanı bu kadar çok sevmek gerçekten mümkün mü diye düşündüm. Ama sonra bunun sadece aşk değil; görülmek, fark edilmek ve unutulmamak istemekle ilgili olduğunu hissettim.
Stefan Zweig yine insan ruhunu çok güzel işlemiş. Benim için bu kitap, büyük bir aşk hikâyesinden çok; karşılık bulamamanın, tek başına sevmeye devam etmenin ve fark edilme isteğinin hikâyesiydi. Bittiğinde biraz hüzünlü, biraz düşünceli kaldım. Sanırım uzun süre aklımdan çıkmayacak kitaplardan biri olacak.