ceylin
@ppoltergeist
1 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
"... ne ölüyüm ne sağım."
içimde bu kitabı okuma isteğini uyandıran şarkı kayranın saray yakan soytarı albümünden "ne ölmüştür ne sağdır" şarkısıydı, çok da güzel bir şarkıdır. hatta başında yine anayurt oteli filminden bir kaç replik geciyor: "adım zebercet, on sekiz gün var daha. ne gereği var bunları yazmanın.. neden.. neyi bekliyorum?"
aslında, oyundaki roller, sokaktaki insanların gündelik yaşantısının bir parodisiydi. sadece bir canlandırma. herhangi bir kasabanın düşman işgalinden kurtuluşunu temsili olarak canlandırmaktan farklı değildi. yalnız bu parodide, sahibe hayatı, köle de insanı simgeliyordu. ve bütün insanlar hayat tarafından dövülür, nadiren de ödüllendirilirdi. bu kadar basit.
inlemelerin duvarlarda böcek gibi süründüğü yatak odasındaki deri ve metal aksesuarlar ise sadece bir ayrıntıydı. havaya girmek için. gerçek hayatta onların yerini kartvizitler, evrak çantaları, kravatlar, içinde eşantiyon parfüm şişeleri olan kadın çantaları, numarasız da olsa yakıştığı için takılan şeffaf camlı gözlükler, renkli lensler, saç boyaları, indirimli epilasyon broşürleri, herkesten gizlenerek zayıflamak için satın alınıp yatak odasına konan spor aletleri, yaramaz çocukların çekildikçe çekilmeye alışan kulakları, radyasyon oranının yüksekliği, otuz yıl vadeyle alınan iki odalı bodrum katları, bütün taksitli alışverişler, kanunlar, polis copları, yedikçe kanser yapan gıdalar, içilmese de kanser yapan sigaralar ve siyasi ya da dini liderlerin nurlu yüzlerindeki porselen dişler alıyordu. bir de gerçek hayattaki şiddetin önünde ya da arkasında lütfen, rica, özür gibi kelimeler oluyordu. dolayısıyla insanın, hayatla olan, çoğu acıya, azı zevke dayalı ilişkisini kabullenip oyunu kuralına göre oynaması kesinlikle bir hastalık değildi.
Reklam