Sahil kənarında etiraf
Həm hekayənin daha da dərinləşməsi, həm də obrazların hisslərinə nəzər salması məni olduqca şad etdi. Bu səbəbdən əslində qiymətim 4.5☆-dur. Lakin burda yarım bal vermək olmur, təəssüf ki.
Obrazımız ölü bir bədənə keçən bir canlı olsa da, artıq insani dəyər və duyğuları anlamağa, iliklərində hiss etməyə başlayıb. Bunu son bölümdə görmək mümkündür. Yoshiki ilə danışanda sevgidən bəhs etməsi elə bunun ən böyük nümunəsidir. O bir hissə sahibdir ki, ona zərər verməkdən çəkinir və beləcə dağlara geri qayıtmaq istəyir. Biz də eynilə Hikaru kimi sevdiklərimiz üçün daha yaxşısı oldusun deyəv ya qorumaq məqsədli özümüzü uzaqlaşdırırıq. Bu nə qədər ağrılı bir prosses olsa da, bəzən edəcək başqa bir seçim şansı qalmır insanın əlində.
-"An' I— well, being with you has been so much fun... I might just be subatitute fer Hikaru but— you've done so much fer me. I love you, Yoshiki. I don't know what this feelin' is, if it's romantic love or platonic love. But no matter what, that's how I feel."—Hikaru
Devrimin gölgesinde insanAlıntı
Bu kitabı üç yıldır kütüphanemde bekletiyordum ve sonunda okuma fırsatı buldum. Oldukça kalın olmasına rağmen, akıcı anlatımı sayesinde kısa sürede okunabilen bir eser.
Kitap, Fransız Devrimi dönemini çarpıcı bir şekilde ele alıyor. Soyluların refah içinde yaşadığı, alt tabakanın ise açlıkla mücadele ettiği ve insan yerine konulmadığı bir düzen anlatılıyor. Özellikle Marki'nin arabasıyla bir çocuğu ezdiği sahnede sergilediği umursamaz tavır, bu adaletsizliği açıkça ortaya koyuyor.
Ancak devrimle birlikte roller değişse de düzenin özü değişmiyor. Bu kez alt tabaka, soylulara karşı aynı acımasızlığı sergiliyor. Yani güç el değiştiriyor, fakat zulüm devam ediyor.
Kitapta geçen şu söz, dönemin ruhunu en iyi şekilde özetliyor:
“Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi…” (S-3)
Eserin karakterleri de oldukça etkileyici:
Mr. Lorry’nin dostluğu,
Charles Darnay’in ailesinden kalan ağır mirası,
Lucie Manette’nin saf sevgisi,
Miss Pross’un sadakati
ve en önemlisi Sydney Carton’un fedakârlığı eseri unutulmaz kılıyor.
Kısacası, bu kitap sadece bir tarih anlatısı değil; insan doğasını, adaleti ve gücün nasıl yozlaştırabileceğini gösteren güçlü bir şaheserdir. Herkesin mutlaka okuması gereken, evrensel temalarıyla her yaştan okuyucuya hitap eden bir kitaptır.
Reklam
The shape of voice
Bu necə bir volume idi :'( Heç bitsin istəmirdim. O qədər mükəmməl idi ki, sözlərlə necə ifadə edim bilmirəm belə. Net animesindən daha yaxşı idi manga. Sonluğun açıq ucla bitməsi hələ...
"A Silent Voice" sözün əsl mənasında səssizcə atılan qışqırtı hissi yaratmağı bacarıb. Bunu deyirəm, çünki filmdə də həm Shoyanın peşmanlıqları üzündən üstündə qalmış olan bütün vicdani yükün ağırlığının yaratdığı səssizlik, həm də Shoukonun fiziki olaraq danışa bilməməsi bu adla çox yaxşı çatdırılıb. Buna baxmayaraq mən filmin orjinal adı "聲の形", yəni "The shape of voice" adını daha çox sevirəm. Səsin özünü səs dalğası olaraq vizuallaşdırmağı bir kənara qoysaq, səsimiz, sözlərimiz, fikirlərimiz fərqli və ya yanlış interpretasiya oluna, anlaşıla bilər. Burada da obrazların bir-birinə olan münasibətinin fərqliliyini, sanki bir növ fərqli "biçimdə" başa düşüldüyünü görə bilərik. Shoyanın keçmiş hərəkətlərinin lənəti böyüyəndən sonra belə onu rahat buraxmırdı. O özünü inkişaf etdirib dəyişdirmiş olsa da.
Filmini ilk dəfə 2023-cü ilin fevral ayında izləmişdim. Film mənə o qədər çox təsir eləmişdi ki, səhəri gün birdə ingiliscə dublajlı versiyasını izləyib heyran qalmışdım. Yenə izlədim və deyə bilərəm ki, bu dəfə filmi daha fərqli bir perspektivdən ələ aldım. Bunu 2023-cü ildə izləyəndə əsas fokuslandığım hissə Shouyanın yalnızlığı olmuşdu. Çünki o zamanlar dəhşət asosial biri idim və sadəcə 2 şəxs dost deyəcəyim qədər yaxın idi mənimlə. Və o zamanlardakı Zamin filmlərə daha dərindən baxmağı bacarmırdı tbh.
Filmin əsas məqsədi mənim baxışıma görə bu cür insanlara (fiziki məhdudiyyəti olan) qarşı fərqindəlik yaratmaqdan yanaşı olaraq, aidlik hissi, cəmiyyətin linç kültürünün gələcək nəticəsi, bir bullinqin həm zərərçəkən, həm də zərər verənin özü tərəfə olan təsirini göstərmək olub.
Devrimin Gölgesinde Anlam ve Büyük SessizlikEdebiyat
Bazı romanlar zamansızdır, hiç bitmez onların mirası. Üzerinden seneler bile geçmiş olsa aynı tat ile okunur o kusursuz satırları. İki Şehrin Hikâyesi de bu zamansız mirasların en başında gelen klasiklerinden biri - hiç şüphesiz.
Bugüne kadar okuduğum en güzel giriş cümlelerinden biri ile başlıyor roman: "Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi; hem bilgelik çağıydı hem ahmaklık; hem inancın devriydi hem şüpheciliğin; hem Aydınlık hem Karanlık bir mevsimdi; umudum baharı, umutsuzluğun kışıydı; hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu; hepimiz ya doğruca Cennete gidecektik ya da tam aksi istikamete."
'İki Şehrin Hikâyesi', Fransız Devrimi'nin şiddet ve coşku dolu atmosferini Paris ve Londra ekseninde ele alıyor.
Bu dönem öyle bir hâldedir ki, "gecenin karanlığında yolunuzu kesen adam, gündüz şehrin tüccarlarından biri olarak karşınıza çıkabiliyordu" diyor Dickens.
Hapishanelerde mahkûmlar gardiyanlar ile çatışır, hırsızlar saray odalarında soylu lordların boyunlarında bulunan elmas haçları kesip alır, çeşitli çeteler silahşorlere, silahşorler de çetelere karşılık verir, haydutlar rütbesi yüksek olan insanları tehdit ederek onların mal varlıklarını ele geçirmek gibi işler yaparlardı.
"Ellerindeki silahlar türlü türlüydü belki ama hepsinde ortak olan silah, açlık ve intikam duygusuydu."
(s. 279)
Adalet sorunları, yargılama sistemi, halkın yoksulluğu, açlık, sokakların ve şehrin insan davranışları sonucunda oluşan pisliği gibi çeşitli temalar üzerinde duruluyor kitap boyunca.
Neredeyse ilk 100 sayfa konunun yerine oturmasıyla geçiyor. En başta çok belirsiz başlıyor eser. Direkt olarak bir maceranın içine dalıyorsunuz. Fakat bölümler ilerledikçe konu iyice anlamlanmaya ve asıl olay örgüsüne ulaşmaya
İktidarın Doğası: Güç Şiddet Üretir mi?1000Kitap
Puan vermedi
Charles Dickens’ın İki Şehrin Hikâyesi romanı yalnızca bir aşk ve fedakârlık hikâyesi değildir; aynı zamanda tarihin birey üzerindeki yıkıcı etkisini anlatan güçlü bir toplumsal trajedidir. Roman, 1775 yılında İngiltere ve Fransa’nın paralel karanlığıyla başlar ve bireysel kader ile tarihsel hesaplaşmanın nasıl iç içe geçtiğini gösterir.
I. İki Dünya, Ortak Karanlık
Romanın açılışında hem İngiltere’de hem Fransa’da adalet sistemi sert ve ölüm cezaları yaygındır. İngiltere’de hukuk düzeni katı ve acımasızdır; Fransa’da ise halk açlık ve yoksulluk içinde yaşamaktadır.
Paris’te bir şarap fıçısının yola dökülmesi sahnesi, devrimin habercisidir. İnsanların çamurlu şarabı içebilmek için yere kapanması yalnızca açlığı değil, yaklaşan kanlı patlamayı simgeler. Birinin duvara çamurla “KAN” yazması, devrimin henüz başlamadan önce bile zihinsel olarak hazır olduğunu gösterir.
II. Bastille’den Çıkan Bir Hayat
Bay Lorry ve Lucie Manette’in Paris’te Dr. Manette’i buldukları sahne, romanın duygusal merkezlerinden biridir.
Bastille’de yıllarca hapsedilmiş doktor:
• Kimliğini unutmuştur
• Mesleğini hatırlamaz
• Kendi adını değil hücre numarasını söyler
“105 Numara, Kuzey Kulesi.”
Ayakkabı yapmak, onun hayatta kalma refleksine dönüşmüştür.
Lucie’nin babasına sarıldığı an, romanın temel temasını kurar:
İnsan yeniden hayata dönebilir.
Ama geçmiş tamamen silinmez.
III. İngiltere: Medeniyet Maskesi
Londra’ya geçildiğinde görülen dünya, Paris’ten daha az karanlık değildir.
Okunması gereken bir kitap
Hayatımda okuduğum en iyi kitaplardan biriydi. Kitap gerçekten harika. Şimdiden herkese okumasını tavsiye ediyorum...
Kitabın isminden de anladığımız üzere hikaye iki şehirde geçiyor:İngiltere ve Fransa. Kitapta işlenen ana konu Fransız İhtilali ve kitap okuyucuya bu olaya halkın, bu olaydan en çok etkilenenlerin gözünden bakma fırsatı sunuyor.
(Spoiler içerir!)
Bence kitapta ön plandaki iki duygu acımasızlık ve fedakarlıktı. Açlıktan, yoksulluktan, zulümden intikam hırsı ile dolmuş, gözü dönmüş halkın vahşice önüne çıkan tüm soyluları katletmesi ve hiç tereddüt etmeden yüzlerce insanın hayatına adalet olmayan, göztermelik mahkemeler sonrası son vermesi acımasızlığın en büyük göstergesiydi. Öbür tarafta ise sevdiği insanlar için her şeyi yapmaya hazır olan ve hatta canını verenlerin fedakârlığı vardı. Fedakârlığın en ön plandaki örneği tabii ki Carton'un Lucie ve ailesinin mutluluğu için canını vermesiydi fakat bu konuda Miss Pross'un Lucie ve ailesinin kaçtığının belli olmaması için Miss Defarge'ın karşısında durması ve sonrasında sağır kalması da büyük bir fedâkarlık örneğiydi.
Charles Darnay'in ailesinin suçları yüzünden yargılanıp cezalandırılması ise kesinlikle yanlıştı. Bu olay aslında her zaman olan, insanların ister istemez ailelerinin yaptıklarından etkilenmesini de açıkça ve biraz sert bir şekilde ortaya koyuyor.
Kitap hakkında söylenebilecek o kadar çok şey var ki... bir yerde bırakmak gerekiyor tabii.
Gördüğüm en başarılı kitaplardan biriydi. Tekrardan herkese tavsiye ediyorum, okuyacak olanlara iyi okumalar diliyorum...
Reklam
Reklam