Birisine hiçbir zaman kendisini rahat rahat ifade etme fırsatı bulamayan bir insanın, hayatında ilk defa gerçekten onu dinleyen birisini görmeyi deneyimlemesi... Bunun iyileştirici bir etkisi vardır. Değerli olduğunu hisseder. Önemli olduğunu hisseder. Bir başkasının karşısında var olduğunu hisseder. Hiç olmadığını, boş olmadığını, çırpınması gerekmediğini hisseder. Bundan daha güzel bir şey olabilir mi?