Ebru
@psk_dan_ebru
Sevdiğiniz birinin kaybı sözcüklerle yeterince anlatılamaz. Kayıpla boğuşmak, iletişimsizlik ve çaresizlikle mücadele etmek içimizi bir elem duygusuyla ve gerçek bir ızdırapla doldurur.
İnsanların gözünde de kalbinde de bir konumun vardır esasında. Sen ne yaparsan yap o yer değiştirmiyor. Ama sen fedakar olduğun sürece o yerin neresinde olduğunu göremiyorsun. Ama ne zaman ki isteklerini, hayal kırıklıklarını dile getiriyorsun o zaman anlıyorsun, senin yanında oldukların sandıklarını. İstediklerini yapmadığında nasıl da değersiz olduğunu, nasıl kırılıp yalnızlaştığını. Eskiler buna vefasızlık dermiş. Galiba en güzel tanım bu .
İnsan kendi kırgınlık ve beklentileri içinde boğuldukça başkalarının ihtiyaçlarına ve duygularına kör kalır. Ama insan başkaları ile var olduğunu hisseden bir varlık. Yani varlığına bir tanık ister her daim. Modern hayatın empoze ettiği "En değerli benim" algısını fark etmeden o kadar içselleştiriyor ki insan, kendi yalnızlığını inşa ediyor. Asolan ise diğerkâmlığı ilişkilerimizde var edebilmek. Ama bunu yaparken safi verici olarak değil, denge halini yani kendi ihtiyaç ve duygularımızı da gözeterek yapmak.
Bireysel yaşantılarımızda akıl gözü bize olduğumuz kişinin öznel özünü keşfetme daha zengin ve anlaşılır bir içsel dünyayla daha anlamlı bir yaşam yaratma fırsatı sunar.