Gerek çocukların, gerek yetişkinlerin kendilerini güçsüz hissedince topluma yönelik ilgiden sırt çevirip üstünlük elde etmek için çaba harcaması, öyle görülüyor ki, insan doğasının bir özelliğidir.
Bir insan palavra savurur, övünüp durursa, kendini başkalarından aşağı gördüğünden, yaşamın olumlu tarafında başkalarıyla boy ölçüşecek kadar kendini güçlü hissetmediğinden yapar bunu.
Gerçek şudur ki, bir insan ancak kendisine ve kendisini dinleyeceklere güven beslediği zaman, sıkılmaksızın ve serbestçe konuşabilir, heyecanlanıp şaşırmaz.