eylül
@psycheros
intj
dolanma bahçeni ek | 改善
Şu anda okuduğu kitap
Hepimiz temelinde iktidar olan imaj sistemlerini korumaya yarayan çeşitli roller oynarız. Bu sistemlerin sağlamlaştırılmasına katkıda bulunarak, farkında olmadan, iktidar ideolojisine ne kadar az itiraz edildiğini kanıtlarız. (İktidar, başkaldırıya neden olabilir, ama ideolojisi olmaz.) Bu, kendi devamlılığını sağlayan bir döngüdür. Böylece gittikçe kendimize yabancılaşarak, kendimize ve başkalarına yaptıklarımızın farkına varmayız. Bu sahte gerçekliğe en iyi uyum sağlayanlar, toplumumuzda en başarılı kişiler olarak kabul edilmektedir. En iyi uyum sağlayanlar, aynı zamanda kendi duygularına en uzak olanlardır. Bu çelişkili yöntemle başarı, bastırılmış duygu dünyası saçmalığını örtbas etmektedir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Böylece, bizi kendi özerkliğimize götürebilecek her adımdan nefret ederiz. Bitmek bilmeyen başarı ve verimliliğe duyulan şiddetli arzu özerkliğin yerini alır. Ama özerklik eğilimini reddetmemizin nedeni, bize yalnızca boyunduruk altında olduğumuzu hatırlatma ihtimali değildir. Gerçek özerklik, çaresizlikten kaçmak için ayak uydurduğumuz güç oyunlarının maskesini düşürmektedir aslında. Hepimiz bir dereceye kadar bu oyunun içinde olduğumuzdan, sonuç, istemesek de, insanlıktan çıkmaya yönelik genel bir eğilim olarak karşımıza çıkar. Empatimiz her gün gafil avlanmaktadır, hem de Liedloff'un örneğinde olduğu gibi, himaye maskesi altında. Çünkü o zaman karşımızdakinin gerçek durumuyla ilgili empatik algılarımızı deforme ederek sahteleştirdiğimizi fark etmiyoruz.
Oluşmakta olan benliğinin büyük parçaları bilincinden ayrılır. Bu ayrılmayı sürdürebilmek için ise çaresizliği bir reddetme ve nefret nesnesi haline getirmek zorundadır ve bizi tehdit eden çaresizliğin kendisidir, ona neden olan durum değil. Böylece kendi çaresizliğimizi ortaya çıkarabilecek her şeyden intikam alırız. Bu yüzden başkalarının çaresizliğini hor görürüz. Bu hor görmenin altında kendi korkumuz yatar; kendinizi aşağılanmış hissederek, bunun telafi ettiğini düşündüğümüz gücün ve güç ideolojisinin gerekliliğini arttırırız. Bu yüzden ezilenler, başkalarını ezebilmek için kendilerini ezenlerin tarafına geçer: insanın insanlığını kaybettiği sonsuz bir süreç.
Hiçbir zaman başkaldırma şansımız olmamışsa, asla kendi kendilik'imize sahip olamamak gibi bir anlamsızlığı yaşamak zorunda olmak kaderimizdir.
