- Aynaya baxanda özümü görmürəm. Mumbai küçələrində dolaşan o gənc qızı görürəm. Qadağaları pozmaq, azad olmaq necə də xoşuma gəlirdi!
- Həyat ağır idi?
- Daha doğrusu, çətin idi. Başqaları kimi olmayanda həmişə belə olur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
...Axı niyə başımıza nəsə qorxunc bir iş gələndə yaxınlarımız həmişə özlərini günahlandırmağa ehtiyac hiss edirlər? Bəlkə də, bir daha əvvəlki kimi davam etməyəcək həyatlarına yas tuturlar beləcə? Əvvəlki və sonrakı.
Deyirlər, həyatda qarşına məqsəd qoyub yaşamalısan. Amma bəzən yalnız ömrün sona çatanda onun məqsəd olduğunu anlayırsan və əksər hallarda bu, heç də sənin arzuladığın məqsəd olmur.
Bunun ardınca gələn illər haqqında nə deyə bilərəm, cənab Markos? Bu mühasirəyə alınmış ölkənin yaxın tarixi sizə məlumdur. O qara günləri sizə danışmağıma ehtiyac yoxdur. Bunları yazmaq özü məni yorur. Həm də bu ölkədə baş verənlər barədə kifayət qədər yazılıb. Məndən qat-qat bacarıqlı və usta qələm sahibləri baş verənləri hər kəsə çatdırıblar. Bütün onları bir sözlə tamamlaya bilərəm : müharibə. Ya da müharibələr. Bir deyil, iki deyil, saysız hesabsız müharibələr. Böyük və kiçik, ədalətli və ədalətsiz müharibələr oldu. Qəhrəman və canilər kimi tanıdıqlarımızın dəyişən mövqelərinə şahid olduq. Hər gələn cani bizi əvvəlkinə şükür etdirirdi. Adlar, simalar dəyişdi. Bütün snayperlərə , minalara, bombardmanlara , raketlərə , soyğunçulara, təcavüzlərə, ölümlərə görə hansının üzünə tüpürüm . Ah, bəsdir! Bunları yazmaq çox çətin və xoşagəlməzdir. Mən o günləri artıq yaşamışam ,ona görə də onlara bu yazıda mümkün qədər az yer ayırmaq istəyirəm. O vaxtları düşünərkən təkcə bir şeyə sevinirəm. Sevinir və özümə haqq qazandırıram ki, Pəri bütün bunlardan amanda qala bildi.