Zorbam seni unutmayacağım.
Zorba, Nikos Kazancakis’in okuduğum ilk kitabı oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine çeken, merak uyandıran bir dili var. Kitap temelde iki karakter üzerine kuruluyor: Patron ve Zorba.
Patron; hayatı dikkatle yaşamaya çalışan, düşünen, okuyan, tabiri caizse “mürekkep yalamış” bir karakter. Zorba ise hayatı gerçekten yaşamış, acı çekmiş, tecrübe etmiş, feleğin çemberinden geçmiş biri. Bu iki karakteri okurken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?”
Ben hep “çok gezen bilir” tarafına daha yakın oldum. Ama şunu da düşünüyorum: Gezerken okumak, okumayı yaşayarak yapmak bambaşka bir lezzet.
Patron bilgiyle yaşayan bir insan. Zorba ise deneyimle… Patron düşünerek hakikate ulaşmaya çalışıyor, Zorba hissederek. Belki de kitabın en güçlü tarafı burada başlıyor. Çünkü insan okurken kendi içinde de bir Patron ve bir Zorba olduğunu fark ediyor.
Hatta ben okurken ister istemez Bir Adam Yaratmak eserindeki Hüsrev karakterini düşündüm. Hüsrev de tıpkı Patron gibi hayatı daha çok düşünce üzerinden yaşamaya çalışan, varoluş sancıları çeken bir karakterdi. Sürekli “İnsan nedir?” sorusunun peşindeydi. Zorba ise bu soruların cevabını düşünerek değil, yaşayarak bulmuş gibiydi. Hüsrev düşüncenin ağırlığında ezilirken, Zorba hayatın akışına karışıyordu. Bu yüzden biri trajediye yaklaşırken diğeri acının içinden bile yaşam sevinci çıkarabiliyordu.
Zorba’nın şu sözleri beni özellikle etkiledi:
“Bir zamanlar diyordum ki: Bu Türk’tür, bu Bulgar’dır, bu Yunan’dır... Vatan için öyle şeyler yaptım ki patron, tüylerin ürperir; adam kestim, çaldım, köyler yaktım... Şimdi ise yalnızca şuna bakıyorum: Bu iyi insan mı, kötü insan mı?”
Bu sözler bana şunu düşündürdü: İnsan bazen ancak acı çekerek olgunlaşıyor. Zorba, yaşadığı büyük yanlışların ve ağır
Merhaba!!
(Spoi vardır)
Bugün sizlere ilk kitabına bayıldığım bir kitap ile geldim;)
Konudan kısaca bahsetmek gerekirse;Soner çocukluktan beri aile travmaları olan bir erkektir.Bir gün gecenin bir vakti yüksek dozda uyuşturucuyu kendine enjekte ederek hayatına son vermeye karar verir.Ve o anda o mesaj gelir.Beste'den...
Soner her gün Beste'nin yazıp yazmayacağını merak eder ve o gün intihar etmemeye karar verir.Beste kızımızda sözünde durar ve her gün bıkmadan usanmadan Soner'e mesaj atar.
Öncelikle ilk 
İzler Kalır hakkında konuşmak istiyorum.
Yazım dili çok akıcıydı,çerezlik bir kitaptı.Karakterlerle çok rahat bağ kurmuştum.Olaylar eğlenceli ilerliyordu.
İlk kitabımızın sonuda zaten Soner'in intihar etmesi ve Beste'nin hayal kırıklığıyla bitiriyor.
İlk olarak sormak isterim!Soner sen bu kızı bu kadar seviyorsan ikinci kitapta bu kız gitmesin diye uyuşturucuyu bile bırakmaya karar vereceksen eğer,neden intihar ediyorsun!Beste'nin üzüleceğini biliyorsun?...
İlk kitapta bazı laf kavgaları bana göre çok çocukçaydı ve gereksizdi.Bir zorbamız vardı:Ozan.Gereksiz yere resmen zevk için millete zorbalık falan yapıyordu.
Beste'yi seviyordum ama bazen çok yapmacık davranıyor gibi geliyordu.
İlk kitap çerezlik rs'deyken okunabilecek türden bir kitaptı.Ama yalan yok güzeldi.
İzler Kalır 2
Yarım bıraktığım hepsini okumadığım bir kitap hakkında inceleme yazıp 'okumayın çok kötü 'veya 'mukemmel' demeyeceğim.Ama okuduğum kadar konuşmak istiyorum.
İlk baştaki o iç karartıcı hava ikinci kitapta yoktu.Uyuşturucu bana göre öyle istenince bırakılabilecek bir şeymiş gibi konuşulmuştu.Beste"de zaten kitabın ortalarına doğru 'koçum, aslanım ' tarzı konuşuyordu.Daha çok evli,mutlu, çocuklu bir kitap gibiydi.
Bana göre ikinci kitap ya hiç yazilmamaliydi yada ikinci kitapta kötü sonla
İzler Kalır hakkında konuşmak istiyorum.
Yazım dili çok akıcıydı,çerezlik bir kitaptı.Karakterlerle çok rahat bağ kurmuştum.Olaylar eğlenceli ilerliyordu.
İlk kitabımızın sonuda zaten Soner'in intihar etmesi ve Beste'nin hayal kırıklığıyla bitiriyor.
İlk olarak sormak isterim!Soner sen bu kızı bu kadar seviyorsan ikinci kitapta bu kız gitmesin diye uyuşturucuyu bile bırakmaya karar vereceksen eğer,neden intihar ediyorsun!Beste'nin üzüleceğini biliyorsun?...
İlk kitapta bazı laf kavgaları bana göre çok çocukçaydı ve gereksizdi.Bir zorbamız vardı:Ozan.Gereksiz yere resmen zevk için millete zorbalık falan yapıyordu.
Beste'yi seviyordum ama bazen çok yapmacık davranıyor gibi geliyordu.
İlk kitap çerezlik rs'deyken okunabilecek türden bir kitaptı.Ama yalan yok güzeldi.
İzler Kalır 2
Yarım bıraktığım hepsini okumadığım bir kitap hakkında inceleme yazıp 'okumayın çok kötü 'veya 'mukemmel' demeyeceğim.Ama okuduğum kadar konuşmak istiyorum.
İlk baştaki o iç karartıcı hava ikinci kitapta yoktu.Uyuşturucu bana göre öyle istenince bırakılabilecek bir şeymiş gibi konuşulmuştu.Beste"de zaten kitabın ortalarına doğru 'koçum, aslanım ' tarzı konuşuyordu.Daha çok evli,mutlu, çocuklu bir kitap gibiydi.
Bana göre ikinci kitap ya hiç yazilmamaliydi yada ikinci kitapta kötü sonla
Reklam
Talihsiz Serüvenler Dizisi'nin beşinci kitabında nihayet öksüzler kendi yaşıtları olan insanların arasına girebildiler. Girebildiler ama kime, ne fayda? Hatta tam tersi herkese daha büyük zarar... Pufff...
Hikayemiz, her zamanki gibi, birebir aynı şekilde başladı ve hemen hemen aynı şekilde de bitti diyebilirim. Seriye her kitapta yeni karakterler girip-çıkıyor olsa da isimleri dışında hepsi birbirinin kopyası gibi aslında. Çıkan kötü karakterin yerine aynı kötü karakterden bir yenisi giriyor resmen. İyiler için de aynı şey geçerli tabi ki. Yani bu öyle bir aynılık ki, bütün kötüler aynı seviyede ve aynı saçmalıkta kötü; bütün iyiler ise aynı seviyede ve aynı tuhaflıkta iyi...
Aynı. Aynı. Aynı.
Seriyi okuma planım her ay bir kitabı okuyacak şekildeydi fakat sıkılmadan ilerleyebilmek için senede bir kitap falan okumam lazım sanırım. Bu kadar aynılık beni felaket basmaya başladı çünkü. Yazarın aralara girip sürekli sonraki bölümler hakkında önceden bilgi vermesinden ve bazı şeyleri onlarca defa yeniden söylemesinden de aynı şekilde çok sıkıldım.
İlk defa biraz farklı bir sonla bittiği -gerçi yine kötü son ama- ve elimde okunmamış bir kitap daha olduğu için altıncı kitabı da okuyacağım. Sonra da seriye devam edip etmeyeceğime karar vermem gerekecek.
Belki de artık gerçekten büyümüşümdür ve bu seri benim için fazla çocuksu kalıyordur, bilmiyorum... Sonraki kitabı da okuduktan sonra öğreneceğimi umuyorum.
Talihsiz Serüvenler Dizisi 5 - Katı Kurallar OkuluLemony Snicket · Doğan Egmont Yayıncılık · 2008510 okunma
Yani gerçekten güzel bir kitaptı, beğendim lakin kızın salakça kararlarını atmış olsak daha fazla sevebilirdim.
Başrol kızin verdiği kararlar bazen sinirlerimi bozdu. Özellikle sonlara doğru kızın tehditleri ciddiye almaması ya bu iş ciddiymis farkındalığını girince de sır küpüne dönüşmesi...
Ya senin güçlü bir baban var bugün yarın diye diye erteliyor sonra iş işten geciyor. Başkalarını korumak için kendini feda etmeye çalışıyor bir de saçma yolla.
Onun dışında tam bir zengin kız fakir oğlan dark hokey romantizmiydi. Erkek karakteri cok sevdim. My typeeee. Kız ne yaparsa yapsın asla pes etmedi. Kıza ilgi duyarken de başkasıyla olmadı. Ki kız özellikle başlarda çok inciti sözler söyleyip yarasını deşse bile kızın içindeki iyiliği görünce pufff siniri sönüyordu.
Başından beri birbirlerinden hoşlanan iki düşman okudum. Keyifliydi.
Bu tropelardan hoşlananların seveceğini düsünüyorum
.Takıntılı, sahiplenici erkek
.Zengin kız, fakir oğlan
.Dark hokey
.Üniversite
.Sahte sevgililik
.Badass kadın
.OW yok
. Enemies(?) to lovers
Selam yıldızlarım! Bugün size Türk mitolojisini ve fantastik evreni bir arada olan “Astral Li&Nksy” kitabıyla geldim. İsmin geçtiği sahne ve Li&Nksy anlamına bayıldım! Mitoloji hastası olarak detaylara net bittiğim gerçektir. Hele de bu tarz bizim tarihimize minik dokundurmalar bulunan bir kitapsa!!!
ilk bölümler tam hikayeye adaptasyon tarzındaydı ama 2’nin sonu??? Ay o neydi öyle ya! Sonrası kitap zaten dev aktı. Kapılar, büyüler, kostümlü ‘süper kahramanlar’ (taytlı da olabilir) her birinin detayları müthişti. İblislerin sahnelerinde bir fena oldum ama gerçek olayın ortaya çıktığı anlar beni mahvetti. Bir gerçeğin olduğu kesindi fakat bu??? Hiç tahmin etmemiştim bunun altından böyle bir şeyin çıkacağını. Toparlanana ve hazmedene kadar ikinci ve eeeen sağlam darbeyi yedim denebilir. Gerçekler acıdır ve gerçekler acıtır arkadaşlar, bunu bu kitapta bir kez daha anlamış oldum. Sonuna geldiğimizde ne güzel sayfalar okuyorum diyordum, biraz durulduk ve bam! Elbette durulmadık! Acilen 2. kitap çıkması lazım çünkü bu bana yetmediiii Onları okumam gerek acilennnn
Kumsal ve Efsun’un dostluk ilişkilerine bayıldım. Her sahnelerine, birbirlerine destek oldukları her ana bayıldım. Hem de her anlamda bunu yapmaları muazzamdı Gruba gelirsen bir problem olduğu belliydi ama bu tarz bir problematikliği beklemiyordum. Feci derecede ters köşe oldum ve en az Kumsal’la Efsun kadar kalbim kırılmış olabilir. Li ve Nksy tarafında gelirsem Aureyn ile Uroras müthiş bir ekip oldular. Beraber hareket etmeleri, hep destek tam destek olmaları çok güzeldi. Bu tarafta da feci bir ters köşe yaşadım, asla böyle bir şey beklemiyordum. Teorilerim vardı ellerimin arasında olan ve hepsi pufff!!! Bir anda kayboldular resmen. O yüzden beni şaşırtmayı başaran kitaplar listesine girmeyi başaran bir kitap
Aşırı sevdim!1000Kitap
Yazarın kendi çocukluğuna dair anılarını aktardığı Kramp... 7 yaşında bir kız çocuğunun okulu asıp babasıyla kapı kapı hırdavat ürünleri pazarlaması yaparken çocuk gözüyle gördüğü muhteşem dünya. Daha sonra bir şey olur çocuk büyür ve o muhteşem dünya bir anda pufff yoksa hep mi böyleydi? Çocukluğun katıksız ve duru görüşü üzerine biz güzelleme. Ne diyorlardı:" Biz büyüdük ve kirlendi dünya."
Reklam
Reklam