Neşet Ertaş çok güzel özetlemiş;
Sanırsın ki sevenim çok, arkadaşım çok, dostum çok...
Sonra kötü bir şey olur dönüp bir bakarsın ki...
Arkanda gölgenden başka kimse yok...
Hani bazen sarılacak hiç kimseyi bulamazsın ya, işte o anlarda kitaplar sarıldı bana Bir kadın çıktı içinden sevdi beni. Sonra bir adam, "Üzülme" dedi, "Ben de yalnız bırakıldım bu hayatta."
Her ne kadar kendi hikâyemizin kahramanı olsak da,
Hayat bize her zaman kendimiz olma şansını tanımaz.
Hikâye bizimdir ama kontrol kaderin elindedir...